#JeugdbeleidLeestijd ≈ 6 minuten (1233 woorden)

Jeugdopleiding

Puzzelstukjes John Ortmans: “Verleden jaar hebben we onszelf de vraag gesteld: hoe kunnen we ervoor zorgen, dat jeugdspelers duurzamer leren, dus dat hetgeen we aanbieden beter blijft hangen. Spelers pikken bepaalde zaken weliswaar snel op, maar weten ze over een tijdje óók nog waar het over gaat en kunnen ze het in de praktijk ook duurzaam inzetten? We geven spelers iets mee, maar toch beklijft het niet altijd. Hoe kan dat? Ik gebruik daarvoor de metafoor over hoe een kind een puzzel maakt. Dat kind begint met zoeken naar houvast. Dus het begint met de hoekjes te leggen, dan de randen en werkt langzaam naar het midden toe. Nooit andersom. Soms herkent het puzzelstukjes die horen bij een bepaald gedeelte, maar kan ze (nog) niet plaatsen, omdat het daar nog niet aan toe is. Maar ook als er te veel stukjes zijn, dan lukt het maken niet meer. Met de ontwikkeling van kinderen zie ik dat ook zo. Er komt veel op kinderen af en ze maken veel mee, maar alleen hetgeen op dat moment betekenis voor ze heeft en waarop ze kunnen voortbouwen, blijft hangen. Dat betekent dus dat hetgeen je ze aanbiedt, functioneel, in relatie tot hun handelen in de context moet zijn en dat ze er de zingeving van moeten inzien: waarom doe ik de dingen zoals ik die doe? Pas als dat gebeurt, gaan ze hun gedrag veranderen en zijn ze aan het leren. Dit principe geldt voor de manier waarop ze trainen, maar ook voor de begeleiding van spelers. Je moet heel goed kijken of het kind iets kan met hetgeen je vertelt of aanbiedt en het ook daadwerkelijk begrijpt. Er moet zowel afstemming als een gezamenlijk vertrekpunt zijn. Want dat is een voorwaarde om tot de kern van ontwikkelen te komen: aansluiten bij waar het kind op dat moment aan toe is. En, om bij die metafoor van de puzzel te blijven, pas dan kunnen kinderen verder bouwen en hun eigen voetbalwerkelijkheid creëren.”

Gerelateerde artikelen