: “Dan hebben we het over de onderlinge afstanden, over timing, en over een overtal proberen te bewerkstelligen en uit te spelen. Het speelveld verdelen we in drie delen. Zone 1 betreft de opbouw, zone 2 het positiespel en zone 3 de aanval. De hoogte van elke zone kan verschillen en is mede afhankelijk van de speelstijl van de tegenpartij. Zetten ze hoog druk, dan zal zone 2 wat meer richting ons eigen zestienmetergebied komen te liggen. Zetten ze geen druk of vangen ze ons op eigen helft op, dan verschuift zone 2 richting de middencirkel op de helft van de tegenpartij. Ongeveer twee jaar geleden, toen we begonnen met een hernieuwde speelstijl waarin onder meer van achteruit wordt opgebouwd, vingen tegenstanders ons iets voorbij de middencirkel op onze helft op. Hierdoor hadden we relatief veel ruimte bij onze opbouw rond het eigen zestienmetergebied. Nu weet men dat de AC Milan-teams standaard over de grond willen opbouwen en zetten ze hoger druk. Je zou kunnen zeggen dat het moeilijker voor ons wordt en dat we ‘dus’ sneller de lange bal naar voren zullen spelen, maar liever willen we toch voetballend onder de druk uit proberen te voetballen. Hierbij is het vrijlopen achterin, inclusief onze ‘play maker’, de centrale middenvelder in de punt naar achteren, van groot belang. (zie tekening 1)
We realiseren ons dat deze manier van opbouwen zeker bij de jongere teams tegendoelpunten zal opleveren, maar toch kiezen we hiervoor als onderdeel van onze methodologie. Op het moment dat onze centrale verdedigers echt dermate worden vastgezet dat ze niet kunnen worden aangespeeld, dan lopen zij op en zakken onze aanvankelijk diep opgestelde vleugelverdedigers in om zich aan te bieden. Dit is een dynamisch spel van vrijlopen, ruimtes bezetten en de juiste timing.” (zie tekening 2)
