Voor de eerste wedstrijden zoom ik in op de manier waarop we met het team dit jaar willen spelen. Ik gebruik daarvoor animaties en beelden van teams uit vorige jaren. Tijdens de eerste trip, waarin we tegen Duitsland en Engeland speelden, komen daar ook beelden van onze eigen wedstrijden bij. We trainen erop en gebruiken beelden van de training. Dat is de structuur: vooraf dingen bespreken, trainingen, de beelden van de training bekijken en bespreken. Op deze manier proberen we de spelers en de speelwijze te ontwikkelen.
Het basisprincipe bij verdedigen is dat we op het middenveld met de punt naar voren verdedigen. Betekent dit dan dat we nooit anders uit kunnen komen op het middenveld? Nee, zo strikt werkt dat niet. Tijdens wedstrijden kan er best een situatie optreden, en dat is bijvoorbeeld tegen Roemenië ook gebeurd, dat er iets anders gevraagd wordt. Roemenië posteerde één buitenspeler verder in het centrum waardoor onze centrumverdedigers gebonden werden. Juist daarom vond ik dat hier een derde speler in de buurt moest komen. (tekeningen 1 en 2)
Door die extra speler in het centrum kon mijn rechtsback beter doordekken op hun hangende linksbuiten, waardoor we op tijd in de duels konden komen. Op die manier probeerden we vanuit onze eigen zone grip te krijgen, en dat lukte. Wanneer je spelers over het hele veld moet gaan volgen, ben je in mijn ogen erg kwetsbaar. Daarvoor wordt veel te veel van positie gewisseld. Dan krijg je spelers op posities die je niet wilt. Ik probeer wel steeds pragmatisch keuzes te blijven maken. We willen niet star zijn in onze speelwijze. Daarom kijken we heel goed naar wat het beste werkt in een wedstrijd. Je kunt een mooi plan maken, maar het moet wél werken. Neem bijvoorbeeld het drukzetten. Wij zullen niet snel zeggen: zó hoog willen we drukzetten. Wij zeggen wel: wij willen zo snel mogelijk de bal weer in bezit hebben. Soms kan dat heel hoog, en dan doe je dat natuurlijk. Een andere keer lukt dat niet en zijn er fases in wedstrijden, of wanneer je tegen sterke ploegen speelt, waarin je even terug moet. Een ploeg moet dat gaan aanvoelen. Sommige spelers hebben van nature de neiging om altijd hoog druk te zetten. Dat laat ik in oefenduels weleens opzettelijk gaan, om ze hun neus te laten stoten. Achteraf kun je dan aan de hand van de beelden prima bekijken wanner de ruimtes groot werden. Waar we geen druk op de bal konden krijgen. De keuzes die je maakt hangen af van de situatie op het veld. Soms kun je de back van de tegenstander laten opbouwen en hem door de juiste posities in te nemen, dwingen een middenvelder aan te spelen. Speel je tegen Spanje, zie je daar middenvelders die zó goed zijn in het positiespel dat je de bal liever aan de buitenkant houdt. Dat heeft consequenties voor je eigen manier van verdedigen. Maar staan wij sterk in het midden tegen een ploeg die die kwaliteiten niet heeft, proberen we juist de bal daar te krijgen om die vervolgens te kunnen veroveren. De plek waar we de bal uiteindelijk willen krijgen om hem te kunnen veroveren, duiden wij aan als de hotzone. Veelal is dat tussen de linies. Daarvoor mag de tegenstander de bal hebben, spelen ze hem echter in die hotzone, moet er altijd druk op de bal zijn. In zijn algemeenheid moet het team in staat zijn op basis van hetgeen daadwerkelijk op het veld plaatsvindt, keuzes te maken. Niet star blijven hangen in hoe we het van tevoren precies hebben bedacht. Wel blijft het uitgangspunt om dit allemaal vanuit de zone te blijven benaderen. Buitenspelers die helemaal tot hun eigen achterlijn moeten verdedigen, zien we minder graag.’
