Column Peter Hyballa: Sparringteam

Zouden er nog voetbaltrainers zijn die week-in-week-uit gebruikmaken van een wedstrijdvoorbereiding door middel van 11:11 waarbij de basis speelt tegen een ploeg van wisselspelers? Dat sparringteam bootst dan de volgende tegenpartij na. Wat doet dat met je wisselspelers, als ze iedere week in dienst van de basiself een tegenstander moeten nadoen? Zeker in een periode dat men vanwege corona-uitval vaker dan voorheen een beroep moet doen op de wissels, lijkt me het geen goede zaak de wisselspelers enkel als bijzaak te zien. Stel je voor dat je als wisselspeler acht keer op de bank moet beginnen. Dan heb je dus acht weken lang de wedstrijdvoorbereidende training getraind zoals de volgende tegenstander speelt. Natuurlijk kun je dan zeggen ‘Ja, dan moet je maar basisspeler worden’, maar ik weet niet of die kans op deze manier wordt vergroot. Een extreem voorbeeld, stel je voor dat je wisselspeler bent bij een team van Red Bull. Dan zou je in bovenstaand voorbeeld dus altijd onder druk gezet worden door de basiself van de club. Maar vervolgens kom je zelf een keer in de wedstrijd erin, en krijg je het tegenovergestelde: je wordt niet onder druk gezet, je moet zelf pressing spelen. Het lijkt mij beter om het sparringteam en de basiself wat vaker te mixen om je tactische plannen duidelijk te maken.