Michael Tarnat was in de jaren negentig een gerespecteerde linkervleugelverdediger die het best tot zijn recht kwam op de ‘Aussenbahn’ naast drie centrale verdedigers, zoals Duitsland destijds in een 1:5:3:2 (of 1:3:5:2) formatie vaak speelde. Door de grote concurrentie bleef hij steken op negentien interlands, maar Tarnat maakte wel het WK 1998 actief mee (vier wedstrijden). Als speler van Bayern München dekte hij de tweede paal waar tijdens de bizarre Champions League-finale van 1999 tegen Manchester United diep in blessuretijd de winnende goal van Ole Gunnar Solkjaer binnensloeg. Met Tarnat, die ook een jaar bij Manchester City actief was, spit De Voetbaltrainer de opleiding van de beste club ter wereld door. En dan blijkt dat ook op dit niveau een club zijn eigen problemen kan hebben.
Organisatie Hoe is de jeugdopleiding van Bayern München georganiseerd?
Michael Tarnat: “Wij hebben elftallen van Onder 9 tot en met Onder 23. Die hebben we opgesplitst in de onderbouw (Onder 9 tot Onder 11), basisniveau (Onder 12 tot Onder 15) en bovenbouw, waarin de prestatie centraal staat (Onder 16 tot Onder 19). Daarboven vinden we dan de Onder 23, het amateurteam dat de overgang naar de profs moet vormen. Al met al vind je op dit complex elf ploegen in de opleiding. In de jongste categorieën ligt de nadruk uiteraard op het motorisch vermogen en de techniek. De bal aannemen en meenemen, het technisch goed kunnen passen en dribbelen, het aanleren van passeerbewegingen. Dat is in de teams tot en met Onder 11 het belangrijkste. Vanaf Onder 12 doen we in feite nog hetzelfde, maar het niveau gaat in alles omhoog. Het gaat sneller, de oefeningen worden meer complex, spelers moeten atletischer worden. Er wordt veel herhaald van wat op jongere leeftijd al is aangeleerd, maar onder andere weerstand. Soms is dat voor de spelers saai, maar wij vinden het nodig om alles wat je je hebt eigengemaakt, steeds weer opnieuw te herhalen om op die manier excellent te worden. En kijk maar naar de trainingen bij Erik ten Hag en zelfs bij Pep Guardiola, ook daar nog worden de basistechnieken geoefend. Dagelijkse kost.
Wij werken samen met een scholengemeenschap. Onze spelers hebben twee momenten in de week (dinsdag en donderdag tussen 10 uur en 1 uur) waarop ze overdag bij ons kunnen trainen. Dat kan individuele training zijn, krachttraining en voor de keepers zijn dit ook de momenten voor keeperstraining. Maar verder zitten we in een lastige situatie. De scholen beginnen om acht uur en gaan door tot vier uur. Dan komen de jongens naar de training. Ze zijn misschien om half acht klaar met douchen en een uur later pas thuis. En dan zouden ze nog huiswerk moeten maken. Dat lukt niemand. En dat is ook de reden dat we weinig internationals in onze jeugdelftallen hebben. Als die jongens regelmatig weg zijn met de nationale ploeg, missen ze zo vijftig tot tachtig schooldagen. Dan red je het in Beieren nooit omdat er hoge eisen gelden voor leerlingen. Het pleit ervoor dat Bayern München zijn eigen school start. Dat is een toekomstbeeld dat we wel hebben.”
Scouting U zegt dat het niet altijd eenvoudig is jeugdspelers naar Bayern München te halen. Hoe is de scouting georganiseerd?
Michael Tarnat: “In de stad München opereren zes scouts voor de jongste teams. Deze scouten ieder voor één specifiek jeugdteam van Bayern München. Onze bedoeling is natuurlijk om de allerjongsten een aantal jaren te bieden waarin ze zich bij ons kunnen ontwikkelen. Maar het is wel van die ontwikkeling afhankelijk of een speler na zijn eerste jaar in Onder 9 ook bij ons kan blijven. Gaat het niet zo goed, en komen onze scouts met spelers van wie we denken te kunnen vaststellen dat ze betere slaagkansen hebben, kan het dus ook zijn dat we na één jaar van een nog jonge speler afscheid nemen. Maar lastig is dat wel. We doen er alles aan om een speler toch minstens twee jaar de tijd te geven zich hier te laten zien. Daarbuiten hebben we in een straal van ongeveer honderd kilometer rond de stad nog acht scouts die het hele gebied voor ons uitkammen. Verder zijn er nog medewerkers die door heel Duitsland de beste spelers voor ons in kaart brengen. We maken ook wel gebruik van de scouts rondom het eerste elftal. In de jeugdafdeling zijn zestien scouts daadwerkelijk actief. De spelers die we scouten voor de Onder 9 komen allemaal uit München of de onmiddellijke omgeving. Eigenlijk halen we pas spelers uit heel Duitsland vanaf Onder 15. Wij vinden dat het niet verantwoord is om spelers op jongere leeftijd uit hun omgeving weg te halen. En met spelers die er zelfs op vijftienjarige leeftijd nog niet aan toe zijn, kunnen we ook afspreken dat ze dan een jaartje later bij ons komen. Bij Bayern München speelt in beginsel iedere jaargang volledig tezamen. Dat betekent dat het weinig voorkomt dat spelers in een oudere categorie spelen. We willen de elftallen zoveel mogelijk intact laten, zodat we een basis creëren voor die teams. Ze moeten ingespeeld raken. En als er echt iemand bovenuit stijgt, kan het zijn dat we hem doorschuiven. Maar dan moet zo’n speler ook wel echt basisspeler in dat oudere team zijn. Want lukt het hem niet, dan moet hij terug naar zijn oorspronkelijke team en dat is mentaal heel moeilijk.
Dat we soms problemen hebben om goede spelers naar Bayern München te halen, komt ook door onze eigen bescheidenheid. We hebben nooit van de daken geschreeuwd hoeveel goede voetballers hier door de jaren heen zijn opgeleid. Alleen op dit moment al zitten acht of negen spelers uit onze opleiding bij het eerste elftal. Daaronder Phillip Lahm, Bastian Schweinsteiger, Holger Badstuber, Thomas Müller, Diego Contento en David Alaba. Het is een misvatting dat we alleen maar kopen. En ook nu hebben we weer nieuwe jeugdspelers die een contract gekregen hebben. Daar mogen we best iets meer over naar buiten treden. Het is natuurlijk niet eenvoudig, maar je krijgt wel degelijk de kans om met het eerste elftal mee te trainen als je daarvoor de kwaliteiten hebt. Bijvoorbeeld tijdens trainingskampen of tijdens interlandperiodes. En dan mag je aan Pep Guardiola laten zien wat je kunt. Dat is toch geweldig?”
Dat scouten moet relatief eenvoudig zijn, want iedereen wil natuurlijk bij de beste club ter wereld spelen.
Michael Tarnat: “Dat zou je denken, maar dat is tegenwoordig niet meer zo. Een serieus probleem zijn de scholen in het Bundesland Beieren. Deze scholen stellen doorgaans hogere eisen aan kinderen dan dat in andere ‘provincies’ gebeurt. Met andere woorden: je moet beter presteren voor hetzelfde cijfer. Spelertjes zeggen dan al snel: als ik naar Bayern München ga en daar ook naar school ga, zullen mijn cijfers gemiddeld al snel een punt achteruit gaan. Niet omdat ik het minder goed doe, maar omdat deze school meer van me verwacht. Daar zitten vooral ouders niet op te wachten. Maar we hebben ook concurrentie van andere Bundesliga-clubs. Die leveren vaak uitstekend werk. En bovendien denken spelers soms dat het enorm moeilijk is om bij Bayern München het eerste elftal te halen. Ze kunnen in Hannover of Stuttgart ook een prima voetbalopleiding krijgen en verwachten dan eerder het eerste elftal te kunnen bereiken dan bij ons. Dus spelers uit die regio’s kiezen dan vaak voor de club in hun eigen buurt en weten dan wat op hen afkomt.
Voor Bayern München is het dus zaak de opleiding dusdanig te verbeteren, dat spelers die omstandigheden daaromheen voor lief nemen en toch graag naar ons komen, omdat ze ervan overtuigd zijn dat ze dan de beste opleiding krijgen. Om dat te bereiken, stappen we steeds verder uit onze eigen schaduw. In het verleden konden trainers hier vele jaren achter elkaar werken en min of meer ongecontroleerd hun eigen gang gaan. Met Andries Jonker is dat al veranderd en met Erik ten Hag, die natuurlijk uitstekend op de hoogte is van de werkwijze die in Nederland gehanteerd wordt, is onze grip op de opleiding nog een stuk intensiever geworden. Inmiddels kunnen we zeggen dat de kwaliteiten van onze trainers verder verbeterd zijn. Zo hebben we Heiko Herrlich aangetrokken voor de Onder 17 en staat de Onder 19 inmiddels onder leiding van Heiko Vogel, die eerder bij Bayern München trainer is geweest en later als hoofdtrainer van FC Basel erg succesvol in de Champions League is geweest. Door deze invloeden ‘van buitenaf’ zijn we steeds beter in staat om kritisch naar onszelf te kijken.”
Uitwisseling U zegt dat er veel herhalingen plaatsvinden door de leeftijdsgroepen heen. Desondanks is niet elke trainer even geschikt voor iedere groep.
Michael Tarnat: “Onze Onder 9-trainer kan zich niet voorstellen hoe het zou zijn om Onder 15 te trainen. Deze man is een absolute vakman en weet exact wat de kinderen uit zijn team kunnen en vooral ook wat ze nog niet kunnen. Een trainer moet als geen ander aanvoelen op welke wijze hij zijn spelers kan bereiken. Een trainer die gewend is aan oudere jeugd, kan zich vaak niet voorstellen wat zich bij die jonge voetballertjes afspeelt. Hij mist het begrip van hun leefwereld, en bezit ook niet de vaardigheden de belangrijke zaken dan goed over te dragen. Andersom geldt natuurlijk wel dat een trainer van Onder 9 wel moet weten wat spelers in de oudere elftallen nodig hebben om te kunnen slagen. Ons doel is het immers dat de spelers, die we scouten vanaf Onder 8 en die dan in Onder 9 bij ons kunnen beginnen, doorstromen naar het professionele voetbal.”
Hoe gaat die uitwisseling van informatie tussen trainers in de praktijk?
Michael Tarnat: “Dat doen we vooral door de trainers ook fysiek dicht bij elkaar te brengen. Zo zitten bijvoorbeeld Heiko Herrlich en Heiko Vogel tegenover elkaar aan hun bureau. Ten Hag heeft zijn kantoor daar dicht bij. En u ziet hier in de kamer mijn flipover. Trainers komen hier binnen, we praten inhoudelijk over voetbal. Informatie gaat over en weer. Het is onder meer de taak van Erik ten Hag om ook met nieuwe oefeningen, met name op het gebied van positiespelen, te komen en die te integreren in de werkwijze van de andere trainers. Ik heb begrepen dat in Nederland tegenwoordig met een schuin oog wordt gekeken naar wat zich in Duitsland op het gebied van jeugdopleiding afspeelt. Maar wij hebben goed naar Nederland gekeken en gezien hoe zij het daar aanpakken. Vooral de opleiding van Ajax en FC Twente was daarbij voor ons interessant. En met de entree van Louis van Gaal kwam het spel over de grond bij ons binnen, wat we voor die tijd niet hebben gedaan. Met Erik ten Hag kwam een nieuwe kijk op het positiespel. We moeten niet vergeten dat ook Bayern München erg veel spelers heeft opgeleid die hun weg in het professionele voetbal hebben gevonden. Maar ook wij moeten doorlopend om ons heen blijven kijken om te leren. En dat doen we dan ook.”
Kunt u concreet aangegeven wat Bayern München uit de Nederlandse opleiding heeft overgenomen?
Michael Tarnat: “Duitsland stond er altijd om bekend dat het goede spelers opleidde, maar gebaseerd op arbeid leveren: hard en veel lopen, opofferingsgezind. Mentale kracht, doorzettingsvermogen, knokken. Jens Jeremies (Duits 55-voudig international tussen 1997 en 2004, red.) stond met zijn vechtlust en uithoudingsvermogen model voor de Duitse profvoetballer. Maar aan techniek en positiespel werd nauwelijks aandacht besteed. Dat zijn elementen die we overgenomen hebben en geprobeerd hebben te perfectioneren. Op het EK 2000, waar Duitsland kansloos in de eerste ronde werd uitgeschakeld, bleek dat we op de verkeerde weg waren. Dan kijk je naar hoe onder meer in Nederland wordt getraind, op techniek en in positiespelen. Duitsland heeft toen de zgn. Nachwuchs Leistungs Zentrums opgericht. Tegenwoordig kijkt iedereen met een jaloerse blik naar Duitsland omdat het niet alleen erg goede, maar ook zo véél talentvolle spelers voortbrengt. Spelers als Schweinsteiger, Özil en Götze spreken in de hele wereld tot de verbeelding. Dat vindt zijn oorsprong in 2000, toen we geconcludeerd hebben dat we technisch veel betere spelers moesten opleiden. En dat doen we nu bij Bayern München ook.”
Leiderschap
Critici zeggen: toen Duitsland nog ‘het oude Duitsland’ was, won de nationale ploeg vaak titels. Nu nooit meer.
Michael Tarnat: “We spelen tegenwoordig aanvallend, verfrissend voetbal. Maar als het erop aankomt, verliezen we in de halve finale of de finale. Natuurlijk, je kunt zeggen: toch goed gepresteerd en ver gekomen. Maar het halen van een finale is niet ons doel. Ons doel is de finale dan ook te winnen. Matthias Sammer, onze Technisch Directeur, heeft onlangs gezegd: we missen tegenwoordig ‘Typen’, spelers die het elftal wakker houden en écht iets afdwingen. Die misschien niet altijd populair zijn, maar door wie je wel wint. Denk dan aan de genoemde Jeremies of aan Stefan Effenberg, die goed kon voetballen maar vooral ook mentaal sterk was en zijn medespelers op hun plaats zette. Nederland had ze ook, zoals bijvoorbeeld Jan Wouters of Frank Rijkaard. Tegenwoordig zijn alle spelers hetzelfde qua instelling: ze doen hun werk, maar er is bijna niemand die in een wedstrijd of een training nu eens echt een signaal afgeeft: tot hier en niet verder. Dat komt ook door de trainers. Als een speler zijn mond opentrekt, tegen de scheidsrechter, een medespeler of een tegenstander, dan zeggen we meteen: ‘Stop, dit willen we niet.’ We maken hem monddood. En vervolgens zijn we teleurgesteld dat we geen spelers meer hebben die het voortouw nemen. Kijk je naar jeugdwedstrijden, dan valt op: vrijwel niemand heeft leiderskwaliteiten. Gaat het mis, dan zakt iedereen mee door de ondergrens. We moeten ook bij Bayern München weer dit soort spelers, die door sommigen voor gek worden versleten, zoeken. We moeten met de spelers aan hun persoonlijkheid werken. Spelers die voorop lopen, zijn van doorslaggevend belang.”
Hoe kun je dit stimuleren?
Michael Tarnat: “Kijk je een jeugdtraining, valt je meteen op wie zijn mond opendoet en wie niet. Meestal is het erg rustig. Bij Bayern hebben we een sportpsycholoog en een pedagoog in dienst die in overleg met de trainers met de spelers werken. Zij moeten een speler leren dat het goed is om op een goede manier je teamgenoten ‘mee te nemen’. Ze proberen met die speler de balans te vinden tussen waar het productief is voor het elftal, en waar het doorslaat in het negatieve.”
Kleine ruimtes
Erik ten Hag vertelde ons: we verliezen in Nederland terrein doordat we tijdens de training altijd dezelfde structuur hanteren: warming-up, klein positiespel, groot positiespel, partij. Spelers hoeven zich nooit eens aan te passen.
Michael Tarnat: “We proberen in Duitsland de creativiteit en flexibiliteit van spelers te ontwikkelen. Gisteren zag je bij Onder 19 een partijspel waarbij in het veld vijftien tot twintig hoge pylonen stonden. Die staan alleen maar in de weg en hebben geen andere functie. De bedoeling is dat spelers niet alleen op hun medespelers en tegenstanders letten, maar een extra uitdaging hebben doordat de bal niet tegen een pylon aan gespeeld mag worden. Het spelen in de kleine ruimte is erg belangrijk. Kom je later bij de profs, dan is de ruimte altijd klein. Wij bereiden spelers daarop al voor. Je ziet dat bijvoorbeeld doordat we in de jonge categorieën met vier teams op één veld trainen. Daardoor heeft een team maar een kleine ruimte waarop twintig spelers moeten trainen. Hierdoor staan ze altijd dicht op elkaar. Je handelingssnelheid en je reactiesnelheid gaan erop vooruit. Er komen veel meer onverwachte situaties voor, waarop spelers snel moeten reageren. Doe je dit niet, krijg je spelers die vooraf al bijna weten wat er gaan komen. Je leidt robotten op. Dat willen we niet. Deze training met het partijspel met de pylonen is waarschijnlijk een vervolg op een periode waarin deze trainer vaak een partijspel met vier doeltjes en maximaal tweemaal raken heeft gegeven. Wanneer dat goed gaat, kun je naar de volgende stap: extra belemmeringen inbouwen. Dat zijn in dit geval de pylonen. Bij welk jeugdteam van Bayern München je ook kijkt, overal zie je technisch erg goede spelers. Zij weten in een kleine ruimte precies hoe te handelen. Je ziet dat vooral bij de aannames. Bijna altijd weet een speler de bal in de goede richting, dus daar waar de ruimte ligt, te leggen. Ze hebben dit al voordat de bal hen bereikte, gezien. Dat komt door het trainen in de kleine ruimte. Ben je gewend in grotere ruimtes te trainen, is het perfect aannemen van de bal minder belangrijk. Je hebt altijd wat meer tijd voordat de tegenstander bij jou is.”
Duitsland is van oudsher bekend om zijn goede werk op het gebied van fysieke training. Is dat nu op het tweede plan gekomen?
Michael Tarnat: “Nee, integendeel. Vanaf Onder 15 hebben we voor de jeugdspelers specifieke krachtprogramma’s voor het onder- en bovenlichaam. Daarnaast doen we stabiliteitsoefeningen. In de Onder 16 en Onder 17 hebben we tweemaal per week krachttraining. Maar in de voorbereiding zijn onze teams ook nog steeds regelmatig in het bos te vinden om het duurvermogen te trainen. Ja, wel degelijk zonder bal. Ik weet dat dit in andere landen bijna niet meer gebeurt. Ik heb een kijkje genomen in Portugal en Spanje en daar loopt men nooit zonder bal. Zelf heb ik een jaar in Engeland gespeeld bij Manchester City, ook daar hoefden we nooit lange afstanden te lopen. Ik werd daar onrustig van. In Duitsland zijn we ervan overtuigd dat dit een goede basis www.devoetbal trainer.nl Bayern München Mini-special oplevert. En iedere vakantie krijgen spelers een programma mee naar huis dat ze moeten afwerken.”
Wij zagen tijdens de training van Bayern München II opeens een trainer met twee jeugdkeepers het veld opstappen. Hoe is de opleiding van keepers georganiseerd?
Michael Tarnat: “De keepers die jullie zagen, zijn onze keepers in de Onder 12. Dat is ook het moment waarop Bayern München specifiek met keepers gaat werken. Sterker nog, in de elftallen daaronder hebben we soms niet eens vaste keepers. Dan rouleren we, zodat iedereen wel eens aan keepen toekomt. Tot die tijd zijn keepers ook volledig onderdeel van de reguliere elftaltrainingen, omdat we het belangrijk vinden dat ze een basisopleiding als veldvoetballer hebben. Dat is belangrijker dan specifieke keeperstraining op die leeftijd. Vangen en vallen komt dan daarna wel. In de jongere teams schiet de assistent-trainer dan wel eens wat op een keeper en vertelt hem hoe hij een bal moet vangen of hoe hij moet duiken. Dient zich op jongere leeftijd van nature een keeper aan, is het natuurlijk prima. Zo niet, dan zetten we een veldspeler op doel tijdens de wedstrijden.”
Visie verspreiden De naam van Louis van Gaal is gevallen. Hij staat erom bekend zijn visie over de hele club te verspreiden. Dat geldt ook voor de huidige hoofdtrainer, Pep Guardiola. Is het daarvan al gekomen?
Michael Tarnat: “Op dit moment is het zo, dat de jeugdtrainers op ieder moment bij Guardiola te rade kunnen gaan. Dat gebeurt ook, want onze Onder 19-trainer Heiko Vogel kun je regelmatig bij de trainingen van het eerste elftal zien. Guardiola legt dan bijvoorbeeld uit hoe zij standaardsituaties verdedigen. Of als het om specifieke zaken in de opbouw of het positiespel gaat, vertelt hij ze hoe hij dat traint. Maar ik hoop dat hij op enig moment, als hij de rust vindt en ook de taal nog wat beter beheerst, ons eens zijn complete filosofie zal presenteren. Daar zou een prachtige discussie uit kunnen ontstaan.”
Maar op dit moment bent u, als Hoofd Jeugdopleiding, toch degene die het evangelie verspreidt?
Michael Tarnat: “Ik ben als Hoofd Jeugdopleiding natuurlijk eindverantwoordelijk voor hoe er binnen de jeugdopleiding van Bayern München gewerkt wordt. Daarom ben ik bij bijna alle trainingen bij het veld en kijk hoe de trainers en de spelers het doen. Dat betekent ook dat ik soms de discussie zoek met trainers over de ontwikkeling van hun spelers, de positie waarop ze spelen en de wijze waarop oefeningen worden aangeboden. Maar je zult mij nooit voor een bord zien staan met twintig trainers om me heen, waarbij ik roep: zó moeten jullie dit allemaal doen. Ik breng ideeën in, en dan praten we erover. Vaak gaan daar ook gesprekken met Erik ten Hag aan vooraf. Het heeft geen zin om mensen iets op te leggen, terwijl ze er zelf niet van overtuigd zijn dat dit de goede oplossing is. Als Hoofd Jeugdopleiding wil ik een teamspeler zijn, geen dictator. De rol van Erik ten Hag is ook, om onze filosofie verder over de trainers te verspreiden. Vroeger speelden we bij Bayern München 1:4:4:2 met een ruit op het middenveld. Inmiddels denken we daar anders over, en willen we zoals het eerste elftal graag 1:4:1:4:1 spelen. Dan is het zaak aan de trainers over te brengen wat daarmee aan denkbeelden en oefenstof allemaal samenhangt.”
Winnen Wat is de rol van winnen?
Michael Tarnat: “Wedstrijden winnen en kampioen worden is voor Bayern München heel belangrijk. Daarmee tonen we de spelers aan, dat we op de goede weg zitten. Als je doorlopend aan het werk bent maar je verliest vaak, gaan spelers twijfelen aan de aanpak. Vanaf Onder 17 gaan we er ook echt nadruk op leggen: daar moet de speler tonen voor Bayern München een winnaarstype te zijn. Bij Bayern München gaat het uiteindelijk om wedstrijden winnen. Lukt je dat in het eerste elftal niet, dan heb je de volgende dagen de grootste ellende met de pers. Natuurlijk zul je van tijd tot tijd verliezen, en als de tegenstander beter is dan feliciteer je hem en is er ook weinig aan de hand. Maar dat willen we niet, we willen beter zijn en winnen.”
Hoe gaat deze club ermee om als op een bepaalde dag Guardiola verdwijnt en er een andere trainer met andere denkbeelden komt?
Michael Tarnat: “We vinden het belangrijk dat de Onder 19- en Onder 23-teams in dezelfde teamorganisatie spelen als het eerste elftal. Immers, wordt een speler uit die teams toegevoegd aan het eerste elftal, kan het natuurlijk niet zo zijn dat hij zijn taken op een bepaalde positie niet kent. Verder vinden we het belangrijk dat de jeugd een eigen spelopvatting heeft. Daarin past een veelzijdige aanpak. Wij vinden het belangrijk dat spelers in staat zijn om invulling te geven aan verschillende systemen. En daar hoort bij dat een speler kennis neemt van wat op andere posities nodig is dan die hij normaliter bekleedt. En dat kan ik ook aan een trainer uitleggen, ondanks dat hij dan misschien niet in zijn sterkste opstelling speelt en de wedstrijd niet altijd gewonnen zal worden.”
Wat is de laatste stap van speler in opleiding naar professional?
Michael Tarnat: “Dat is het besef dat voetbal niet langer hobby is, maar een beroep. En dus iets waarmee je doorlopend bezig moet zijn: je geeft iedere dag alles, verzorgt je lichaam perfect. Iedereen hier kan geweldig voetballen, maar soms mankeert het aan de instelling. En dat kun je alleen verbeteren door er met ze over te praten. De gemakzucht moet eruit. Bayern München is absoluut geen club die voor een dubbeltje op de eerste rang wil zitten. Je krijgt hier als speler een topopleiding en zodra je het verdient, krijg je dat contract. En daar hoef je dan niet om te vragen, maar de club zal het initiatief nemen. Zodra een speler al een contract heeft en hij verdient het, verbeteren we ook zijn contract. De speler moet er alleen erg hard voor werken en openstaan voor onze benadering. Het kost veel moeite maar die moeite is het meer dan waard. Het is een prachtige uitdaging om te bereiken dat een speler na een aantal jaren tegen je zegt: “Het was soms niet leuk, maar je had wel gelijk!”
