Jong Oranje: uitgangspunten aanvallend

Opbouwen/aanvallen
‘Wat betreft de speelwijze van Jong Oranje zijn er heel wat overeenkomsten te ontdekken met het Nederlands Elftal van Ronald Koeman. In De Voetbaltrainer 239 sprak hij over een aantal herkenbare uitgangspunten die voor dynamiek op het veld moeten zorgen: opbouwen met drie achterin, twee of drie tienen achter de spits, één of twee zessen voor de verdediging, één of twee backs hogerop. Zoals elke trainer kijken we ook bij Jong Oranje naar de kwaliteiten van de spelersgroep. Als je bijvoorbeeld een vleugelverdediger opstelt die opbouwend/aanvallend wat minder sterk is, dan heeft hij waarschijnlijk een andere rol tijdens de opbouw dan wanneer zijn collega speelt met meer drang naar voren. Zo hebben we Tyrell Malacia van Feyenoord die graag als linkervleugelverdediger de flank bestrijkt. En dan is er Rick van Drongelen van Hamburger SV die linksback of linker centrale verdediger is en meer verdedigend is ingesteld. Laat je Malacia spelen, dan laat je hem waarschijnlijk wat hoger spelen, komt de vleugelaanvaller naar binnen en ga je wat meer met je linker middenvelder doen. Daarnaast is onze middenveldbezetting afhankelijk van de manier van spelen van de tegenstander. Hoe kunnen we een overtal bij onze verdedigers en middenvelders creëren en hoe dwingen we de tegenstander tot keuzes? Het is dus niet zo dat Jong Oranje moet voetballen zoals het Nederlands Elftal. Dit geldt ook niet voor de andere nationale jeugdteams. Ik denk dat het goed is dat spelers over de jaren heen diverse keuzes in speelwijzen krijgen aangereikt. Alle spelers van nationale teams komen ook van verschillende clubteams. In hun carrière zullen zij zich jarenlang moeten kunnen aanpassen aan medespelers, voorkeuren van trainers en aan elke tegenpartij. Flexibiliteit en veelzijdigheid is dan gewenst.