‘Veel trainers zijn geneigd zulke linietrainingen al snel te groot te maken. Om het wedstrijdecht te maken, voegen ze dan toch nog een spits toe, en dan ook nog een centrale verdediger. Dat is niet altijd nodig. Waar het om gaat is dat je een element uit de wedstrijd verkleint en duidelijk naar de spelers communiceert welk ‘stukje’ je centraal stelt. De uitdaging zit ‘m erin een kleine situatie neer te zetten die toch nog wedstrijdecht is. Doe je dit met poppen, dan hoeven aanvallers niet te reageren op keuzes die verdedigers maken. Met ‘echte’ weerstanden krijg je een dynamischer geheel. Met de vormen die we kozen, wilden we laten zien dat linietraining ook prima gegeven kan worden in twee delen aan een volledige groep. Dat is wat anders dan een zestal spitsen eruit pikken en daarmee in de hoek van het veld specialistische training geven. We splitsten de groep in tweeën en alle spelers werkten aan specifieke verbeterpunten behorend bij hun positie in het veld. De ene helft kan bijvoorbeeld door de hoofdtrainer worden gecoacht, de andere helft door de assistent-trainer. Vervolgens kwamen beide groepen samen en werd er geen ‘standaard’ partijspel gespeeld, maar een vorm waarin beide linietrainingen samenkomen.’
Middenvelders ‘We beginnen met acht middenvelders met een stroomvorm. Twee spelers staan aan beide overstaande zijdes, met twee teamgenoten en twee tegenstanders ertussenin (tekening 1a). Spelers B maakt zich met een horizontale loopactie vrij en krijgt de bal ingespeeld van speler A. De verdediger geeft passieve druk. Speler B krijgt de bal op zijn verste been ingespeeld en neemt de bal langs de tegenstander aan. Als hij goed opengedraaid staat, kan hij dit sneller doen. Met zijn tweede balcontact speelt hij speler C in. Speler A komt op de plek van speler B, speler B opde plek van speler C, enzovoort. Ondertussen start de vorm langs de andere kant opnieuw. Het opendraaien is de eerste optie die ik aan de spelers voorhoud.
De tweede optie wordt relevant als de verdediger kort gaat zitten (tekening 1b). Speler B kaatst de bal op speler A, die doorbeweegt en de bal meegeeft aan speler B.
Een variatie daarop is dat speler B de bal kaatst op speler A, die hem direct doorspeelt naar de spits, in dit geval speler C (tekening 1c). Dit zijn de keuzes die de spelers hebben. Die neem ik kort met ze door in een pass- en trapvorm onder passieve weerstand.
Daarmee bereid ik ze voor op de vervolgvorm, waar het eigenlijk om draait (tekening 1d). De verdedigers houden de as dicht, maar ver hogen de weerstand door actiever te verdedigen. Dekken zij vol door, dan is een kaats een logische optie, maar blijft de middenvelder de as dichthouden, dan kan speler B wellicht opendraaien en doorspelen. Die keuze moet hij zelf maken. Deze situatie komt in de wedstrijd ook vaak op het 2 middenveld terug: hoe spelen we 2:1 uit, afhankelijk van de keuze die de tegenstander maakt? Als je als trainer zegt: dit patroon moet je spelen, dan voeren spelers dat tijdens een training braaf uit. Wat ze dan niet doen, is zelf nadenken en meedenken. Voetbal draait om keuzes maken en daarin worden spelers in deze trainingsvorm beter. Loopt de vorm goed, dan ga je aan de slag met de tegenstander: nog korter zitten, nog meer variëren, op honderd procent verdedigen. Dat hangt ook van de kwaliteiten in je groep af. Geef je op een lager niveau training, dan ben je de eerste keer dat je deze vorm geeft wellicht nog heel erg bezig met technische aanwijzingen: op het juiste been inspelen, opengedraaid staan, de juiste snelheid van de pass. Wellicht kom je pas de tweede en derde keer toe aan het doornemen van de keuzes die ze hebben en laat je ze de vierde en vijfde keer zelf keuzes maken onder verhoogde weerstand.’
