Peter Hyballa: Coronatraining als kans

‘We trainen in deze periode met NAC Breda van maandag tot en met donderdag. Voor vrijdag (rompstabiliteit) en zaterdag (duurloop) krijgen ze huiswerk mee. De zondag is vrij. We doen geregeld de shuttle run test om te monitoren hoe iedereen ervoorstaat. We hopen dat we in augustus oefenwedstrijden kunnen gaan spelen. In de planning denken we dan aan spelen op woensdag en in het weekend, en soms wedstrijden van twee keer zestig minuten, waarbij iedere helft een andere groep op het veld staat. Tot die tijd geef ik ze een paar keer twee weken ‘vrij’. Medio juni was zo’n periode en eind juli nog een keer. Vooral in die laatste fase zullen we wel monitoren dat ze thuis goed actief blijven. Ik zie coronatrainingen in het geheel niet als bezigheidstherapie. Om me heen hoor ik anderen er wel eens over klagen. Onterecht vind ik. Als het aan mij ligt, gaan we na de coronatijd door met het bijna wekelijks inplannen van zogenaamde coronatrainingen. Oftewel, trainen in kleine groepjes, die op een doordachte manier door mij zijn samengesteld. Een gangster, een lieve speler, een werker, een nadenker, een jonge, een oudere speler. Dus niet de vrienden of dezelfde posities standaard bij elkaar. In ieder groepje zit ook een keeper, die zo ook aan zijn training komt. Er is dankzij het werken met deze kleine groepjes geen mogelijkheid tot verstoppen meer! Er is geen nooduitgang, want de trainers zien nu echt alles. Belangrijk is dat de oefeningen op wedstrijdtempo worden uitgevoerd en dat er zo vaak mogelijk sprake is van winnen en verliezen. Spelers onderling, of spelers tegen keeper. Ik verwacht een goede inzet van de spelers en omdat we ‘slechts’ vier dagen op de club trainen, blijkt dit geen enkel probleem. De mindset van de spelers moet zijn: ik wil beter worden, ongeacht deze vervelende – maar niet te veranderen – omstandigheden. Ik durf te stellen dat in een paar weken van veel spelers het minder goede been beter is geworden. Spelers ervaren dit zelf ook! Spelers van wie ik dacht dat ze misschien een beetje lui waren, zijn echt (fysieke) grenzen over gegaan. Geweldig vind ik dat, ik voelde me net een personal coach. En belangrijker nog, zij ook! Bij de afwerkoefeningen heb ik, in combinatie met een passoefening, veel gebruikgemaakt van zogenaamde dubbel- en triple-acties. Dus na een korte dribbel met schot op goal moet de speler omschakelen en bijvoorbeeld een eentweecombinatie in de halfspace doen om daarna een voorzet vanaf de zijkant af te werken. Dankzij de kleine groepjes kwam iedereen in deze organisatie op elke positie aan bod. We draaiden dus na een aantal minuten door. Elke speler moest dus ook een keer een voorzet met zijn minder goede been geven. Dat was… verhelderend. Laat ik zeggen dat hier nog veel ruimte voor verbetering is.