In de jaren zestig werd disciplinering wel gezien als bedreiging voor persoonlijke vrijheid. Mensen begonnen zich af te zetten tegen alles waar een disciplinerende werking van uit zou kunnen gaan. Daarmee begon een decennialang proces van ‘dedisciplinering’, met de bedoeling om het individu te bevrijden. Inmiddels leven we in een samenleving waar discipline niet hoog in het vaandel staat. De vraag voor opvoeders, docenten en ook trainers is hoe je mensen moet disciplineren om de doelen die je hebt te bereiken.
Een herwaardering van discipline zou op zijn plaats zijn. In onze tijd hoeft discipline geen bedreiging voor vrijheid te zijn. Al het verzet tegen discipline heeft er ook toe geleid dat we ongedisciplineerd zijn geworden op allerlei gebieden. Terwijl discipline juist een instrument is dat, als het op de goede manier wordt ingezet, onze vrijheid kan waarborgen.
