: ‘In mijn voetbalvisie hebben de backs drie voorname taken. De eerste is het verzorgen van de ‘uitlaat’. Dat wil zeggen: als een centrumverdediger indribbelt, zakt een back wat uit. Zo kan de centrumverdediger zijn beslissing tot het laatste moment uitstellen, omdat hij altijd nog een uitweg heeft: de bal terug op de back (tekening 6a).
De tweede optie is het binden van de back van de tegenstander. Gaat onze rechtsback wat hoger spelen, dan zal de linksback van de tegenpartij hem opvangen. Zo kan die niet meer meelopen met onze rechtsvoor of rechtermiddenvelder. De derde functie is de overlap op de helft van de tegenstander (tekening 6b). Wordt een buitenspeler of buitenste middenvelder ingespeeld, dan komt de back er aan de buitenkant overheen. Hij gaat al lopen voordat zijn teamgenoot in balbezit is, want anders is hij te laat. In de Derde Divisie speelden we veelal op de helft van de tegenstander. Die zakte in en maakte de ruimtes klein. Een grote valkuil waarin wij te vaak stapten, was dat we de oplossing even niet zagen en dan ‘zomaar’ een bal inspeelden. Wat je moet doen, is geduld houden tot het moment er écht is, om dan ineens te versnellen. Ook al speel je ver op de helft van de tegenstander en zijn de ruimtes erg klein, je moet blijven bewegen, vrijlopen en gaten trekken. Dan pas dienen zich oplossingen aan en maak je het voor de tegenstander moeilijk. Dat is in mijn ogen wat er bij Ajax aan ontbrak tegen Manchester United, in de finale van de Europa League. Ik zag in de gehele tweede helft slechts twee momenten van diepgang. Dan wordt het heel lastig om kansen te creëren. Diepte zonder bal is enorm belangrijk: niet alleen om zelf gevaar te stichten, maar ook om gaten te trekken en verwarring te zaaien.’
