Mauro van de Looij is afgerond Sport- & Prestatiepsycholoog en heeft daarvoor de Bachelor Kinder- & Jeugdpsychologie behaald. Sinds 2014 is hij als jeugdtrainer werkzaam in de jeugdopleiding van PSV Eindhoven binnen het project FUNdament. Voor dat vernieuwende project heeft hij de nodige input geleverd. Daarnaast coördineert Van de Looij de PSV Voetbalschool, en heeft hij een adviserende rol bij de Fontys.
Speelwijze
Mauro van de Looij: “We praten bij Onder 9 of Onder 10 niet echt over speelwijze. We kennen wel een basisorganisatie, maar dit zien we vooral als een belangrijke voorwaarde om onze spelprincipes toe te kunnen passen tijdens een partijtje. Spelers moeten niet spelen met verwachtingen door trainers, zo van ‘ik doe dit want dit wil de trainer zien’ maar meer vanuit verbeelding. De speler zal getraind moeten zijn op een manier dat hij zichzelf de juiste oplossing kan verbeelden en dit kan uitvoeren met de juiste techniek. De wedstrijdvorm van mijn Onder 10 is Twin Games, dus 6:6. Dan spelen we 1:3:1:1.
Veel tegenstanders kiezen voor ‘dobbelsteen vijf’ (1:2:1:2). Dat deden wij vorig jaar ook. Nu kiezen we voor 1:3:1:1. Hier speelt ook de rol van de keeper mee: heb je een keeper die goed kan meevoetballen, dan zou je met hem ook drie opbouwers hebben binnen 1:2:1:2. Heb je een keeper die niet goed kan meevoetballen, dan is hij de vrije man binnen 1:2:1:2 (tegen 1:2:1:2) en dat wil je juist niet. Ook schromen we in FUNdament niet om per toerbeurt een veldspeler als keeper op te stellen. Als we nu 1:3:1:1 spelen tegen 1:2:1:2, dan passen sommige tegenstanders hun speelwijze tijdens het eerste rustmoment aan omdat het niet loopt. Dat is precies een interessant moment voor onze spelers om daar dan weer mee om te gaan.
Een gemiddelde training bestaat bij mij uit een aantal onderdelen. Atletisch vermogen trainen we meestal aan het begin van de training gedurende ongeveer vijftien minuten. Vaak in spelvorm, en het gaat hier om lichaamsbeweging. Bij de ‘technische vorm’ van ongeveer vijftien minuten die daarop volgt, gaat het eigenlijk ook nog om het ontwikkelen van de motoriek en niet direct het maken van keuzes. Tweebenigheid is een accent dat daar vaak terugkomt. Als hiervoor ‘droog trainen’ nodig is, dan kan dat, maar wel onder tijdsdruk of met een extra uitdaging daarbij. Van een passoefening kun je ook een wedstrijdje maken: ‘Het lukte de eerste keer om binnen één minuut acht keer rond te gaan, nu proberen we dus de negen te halen. Welk groepje lukt dat?’
Vervolgens is het maken van keuzes op basis van inzicht een ander zwaartepunt binnen elke training. Dan kom je dus bij vormen zoals 2:1, 1:2, 3:2, 2:3 of 4:2. Dit onderdeel duurt meestal wel ca. 25 minuten. En natuurlijk kent iedere training een half uur partijvorm; meestal aan het eind van de training, maar niet altijd. De eerste tien minuten wil ik de spelers nog weleens een opdracht meegeven, en de laatste twintig minuten zijn dan vrij.
Uitgangspunt bij de oefenstof zijn de principes van onze speelwijze. Daarbinnen is elke trainer van FUNdament vrij om zijn oefenstof samen te stellen. Hierbij is het van essentieel belang dat de trainer zich bewust is van het feit dat kinderen een ander perspectief hebben dan volwassenen. Ik kan het duidelijk in mijn hoofd hebben, maar mijn uitleg kan dat plaatje in mijn hoofd onvoldoende overbrengen op de kinderen. Dat vertellen ze me dan ook eerlijk. Een basisprincipe is bijvoorbeeld het kleinmaken als we de bal niet hebben. Hier trainen we vooral in de inzichtelijke trainingsvormen op en zodra ik zie dat ze elkaar hier onderling op gaan coachen, dan is dat voor mij het teken dat ze het geleerd hebben. Dan is het tijd voor het volgende principe. Dan kan het vrijlopen zijn als we de bal wél hebben. En je staat pas vrij als iemand de bal over de grond naar jou kan spelen. Voor mij als trainer is dat een subprincipe, maar naar de spelers toe is het ‘gewoon’ een coachopmerking van mij naar hen toe. Een ander subprincipe is het creëren van twee afspeelmogelijkheden. Ook het juiste been inspelen of goed ingedraaid staan komt dan aan de orde. Dit kan al in de passoefening waarbij de bal een bepaalde kant opgaat. Als je weet van elkaar waar de ander heen gaat of kan, betekent dit iets voor zijn manier van opengedraaid staan en voor de passrichting.”
Mauro van de Looij: “Een leuke trainingsvorm is het positiespel 4:1 of 5:2, met een hoedje met een bal erop in het midden van het veldje. Tien keer rondspelen is een punt voor het viertal, maar als ze de bal van het hoedje afschieten, krijgen ze gelijk tien punten. De verdediger moet dus vooral het midden dicht houden, maar nadert het viertal de tien keer rondspelen, dan zal hij toch ook moeten uitstappen. Dat is het moment dat het viertal waarschijnlijk meer kans krijgt om voor
