Medio mei trad Peter Hyballa in dienst van de DFB als opleider van toekomstige trainers. Kort daarvoor kon hij daarom nog nét gestrikt worden voor het geven van een clinic op het Trainerscongres. Een voordeel daarbij is dat de bevlogen Duitse trainer niet bevreesd is om te werken met een voor hem totaal onbekende groep. Hyballa liet op het Trainerscongres zien dat ook met spelers die hij voor het eerst traint, al snel progressie te boeken is. Met de Onder 17 van PEC Zwolle probeerde Hyballa in een klein uur trainen stappen te maken in het opbouwen van
achteruit via bepaalde spelprincipes.
‘Weet je’, zegt Peter Hyballa in het van hem bekende zangerige Nederlands met sterk Duitse tongval, ‘ik ben vandaag begonnen met een grap. Daarbij zat de trainer van PEC Zwolle in het complot. Ik ging voor de groep spelers staan en zei Jungs, wir machen das hier heute auf Deutsch. Kortom, we doen de hele training in de Duitse taal. De trainer van PEC Zwolle knikte: Natürlich, das ist kein Problem. Je had die spelers moeten zien kijken. Bij sommigen gingen de hoofden al naar beneden. Tot ik hard riep: Nee, jongens! Grapje! Opluchting alom. Het ijs was meteen gebroken.’
Het is Peter Hyballa ten voeten uit. De kwinkslag of de creatieve oplossing voor een schijnbaar probleem is nooit ver weg. Daarbij staat zijn vakbekwaamheid natuurlijk allerminst ter discussie. Ook dat kwam op deze dag aan het licht. Hyballa had een spelvorm ingericht waarbij twee teams in verschillende formaties tegen elkaar speelden tussen twee zestienmetergebieden en op een qua breedte iets ingeperkt veld. Via verschillende stappen werden de nodige spelprincipes behandeld. In de nazit kwamen ze een-voor-een voorbij. Daarbij was Hyballa zich ervan bewust dat hij tijdens de demo veel meer aan het woord was geweest dan hij in een reguliere training zou doen: ‘In vijftig minuten clinic zit veel informatie, maar die is vooral voor de trainers aan de kant bedoeld. Dan kan ik het moeilijk tien minuten laten lopen, want dan leren die trainers niets. Je moet overigens uitkijken dat je spelers niet overvoert met informatie. Het is ook voor mij een valkuil. Spelers zijn geen trainers. We overschatten ze nog vaak, ze kunnen niet altijd veel tegelijk opnemen. Maar deze clinic op dit congres geef ik primair voor de trainers, daarom is het belang van de spelers daaraan nu ondergeschikt.’
