‘Iedereen moet zich committeren aan de Duitse cultuur. Wanneer iedereen zijn eigen regeltjes meeneemt omdat hij dat nu eenmaal zo gewend is, kun je het wel vergeten. Wie bij ons tekent, weet dat de volgende dag de taalcursus begint. Zo is dat geregeld, zo voeren we dat uit. Want we pratenb hier Duits met elkaar. We kijken sterk naar persoonlijkheid wanneer we iemand aantrekken; welke spelers passen bij elkaar. U noemde al dat we in de winter de bergen in zijn getrokken. We willen met zo’n sessie dat de spelers leren samen een zware situatie te overwinnen. Samen iets presteren, naar elkaar toe groeien. Iedereen moet zijn grenzen opzoeken. Je bent op elkaar aangewezen. De een gaat fysiek kapot omdat we weer duizend meter moeten klimmen. De ander loopt tegen zijn grenzen aan in zijn slaapzak bij minus tien graden. Weer een ander moet ’s nachts plassen en zijn tent uit, terwijl net een pak sneeuw gevallen is. Je probeert het op te houden, maar helaas: je moet er toch uit. Maar het is ook een kwestie van symbolisch werken. Door omhoog te gaan, stel je jezelf steeds nieuwe doelen. De volgende heuvel op, weer een heuvel op, nog een. En uiteindelijk ben je daar waar je zijn wilt. Op de eerste heuvel is er soep, een beloning. Op de tweede overnachten we, ook weer prettig. En tot slot bereik je je einddoel. Zo gaat het in de sport. Wedstrijd voor wedstrijd. Punt voor punt. Elke wedstrijd is een heuvel waarop weer iets te verdienen is. Steeds een nieuw doel, waar je samen aan werkt. En doe je dat goed en zet je door in moeilijke omstandigheden, komt er een dag dat je er bent. Telkens stel ik nieuwe doelen, die dichtbij zijn en dus snel te bereiken. Wanneer winnen we onze eerste wedstrijd in het seizoen, wanneer de eerste uitwedstrijd. Daarna komt de eerste wedstrijd in de Europa League. Allemaal momenten die je helder kunt benoemen en die een duidelijk en haalbaar doel vormen voor de spelers. In de winter wilden we twintig punten hebben, daar werk je naartoe. Nu willen we er dertig. Dus niet zeggen: aan het einde van het seizoen willen we in het linkerrijtje staan. Dat is te ver weg, te abstract. Een ploeg leeft van succesmomenten. Die brengen je verder in je teamproces. Al die doelen bespreken we in de ploeg. Alle doelen die we uiteindelijk formuleren, komen in deze zittingen gezamenlijk tot stand. Als we dan op die berg lopen en spelers beginnen te klagen, kan ik zeggen: wacht even, het was júllie idee om hoger te gaan, niet mijn idee. De kern van mijn spelers is inmiddels aan deze werkwijze gewend.’
