: ‘Als techniektrainer bij de jeugdopleiding van FC Den Bosch zie ik vrijwel alle leeftijdsgroepen langskomen. Bij de Onder 10, Onder 11 en Onder 12 leiden we breed op. Dat wil zeggen: alle facetten van techniektraining komen aan bod. Naarmate spelers ouder worden, letten we steeds meer op de positiespecifieke kenmerken en kijken we vooral naar de kernkwaliteit van een speler. Vanuit die kernkwaliteit proberen we ze te prikkelen om steeds beter te worden. Dit gebeurt als het even kan vanuit een echte wedstrijdvorm, waarbij we beginnen met droog oefenen en dan de weerstand geleidelijkaan opvoeren naar honderd procent. Het wordt steeds specifieker. Ik geef enkele voorbeelden bij een 7 die sterk is in het duel 1:1. We kijken hoe hij beweegt om in actie te komen. Creëert hij, door op tijd in de diepte weg te lopen, ruimte voor een actie? En hoe zit dat met het moment van dieplopen, kan hij daar nog in verbeteren? Kijkt hij vervolgens tijdens het dribbelen te veel naar de bal in plaats van waar zijn tegenstander staat? Of: hoe dribbelt de 7 op een tegenstander af? Doet hij dat richting het voorste been of dribbelt hij door de opengezette poort van de verdediger?’
Focus
‘Des te technisch vaardiger een speler is, des te groter is zijn zelfvertrouwen. Ik merk dit het vaakst in sessies waarin ik een-op-een met een speler werk. Ik stel de vraag waar hij beter in wil worden en hoe ik hem daarbij kan helpen. Vervolgens bedenken we samen een oefening. Zo hadden we in de Onder 14 een buitenspeler die snel en sterk was, maar die zich door de verdediger steeds een ruimte in liet drukken waardoor hij alleen maar vooruit en terug kon kappen. Op kracht kwam hij er uiteindelijk langs, maar niet dankzij een schijnbeweging. We zijn samen op zoek gegaan naar momenten waarin dat gebeurde en hebben getracht die situatie op trainingen zo specifiek mogelijk na te bootsen. Die vorm hebben we geregeld herhaald en juist door dat te doen, merkten we na verloop van tijd dat de speler beter werd. Doordat ik van nature meer gewend ben om individueel met jongens te werken, merk ik dat ik die individuele benadering ook als trainer-coach van de Onder 12 meeneem. Je kunt namelijk wel zeggen dat je het individu centraal stelt, maar in de praktijk draait het uiteindelijk toch vaak om het grotere geheel. Daarom is het ook zo lastig om als trainer-coach concreet te kunnen zeggen of een bepaalde speler goed in de wedstrijd zit. Zoiets kan alleen wanneer je in het observeren echt de focus op hem legt.’
