“Om te beginnen verlang ik van mijn spelers voetballende oplossingen. Dat wil zeggen dat ik niet graag zie dat de lange bal van achteruit gespeeld wordt, maar dat we via onze verdediging en in samenwerking met het middenveld opbouwen. Hoe dat gebeurt, hangt sterk samen met de wijze waarop de tegenstander speelt. Wij komen in de praktijk vooral 1:4:3:3 tegen als speelwijze bij onze opponenten. In beginsel starten we zelf ook vanuit een 1:4:3:3 met een roulerend middenveld. Dat betekent dat de diepste middenvelder zich niet vaak zal laten inzakken om aan de bal te komen, maar de andere twee kunnen dat bij toerbeurt of afhankelijk van de situatie wel doen. Daarnaast probeer ik met beide backs zo hoog mogelijk te spelen, met als doel om de buitenspelers van de tegenpartij weg te lokken. Wat je daarna tegenwoordig vaak ziet, is dat de 10 van de tegenpartij samen met de centrale aanvaller druk gaat zetten op mijn centrale duo. Dat probeer ik moeilijker te maken door die twee ver uit elkaar te laten spelen, of door een middenvelder in te laten zakken en zo de meerderheid te herstellen. Dat inzakken kan zowel tussen de verdedigers in zijn, als naast hen. (zie afbeelding 1)
Uiteraard zal de tegenstander dit ook zien. Dat is de reden dat ik niet telkens dezelfde speler wil zien inzakken, maar dat we daarmee juist rouleren. Zo wordt het in ieder geval moeilijker om deze methode al vroegtijdig vast te zetten. Dan kun je natuurlijk tegenkomen dat de tegenstander toch compleet doordekt op alle spelers die jij in de opbouw achterin laat meedoen. In die gevallen probeer ik de oplossing vanaf de zijkanten te laten komen. Dit betekent nog steeds dat de backs hoogop spelen, maar ik vraag van de buitenspelers om van buiten breed naar binnen te bewegen en zich van daaruit in het middenveld te laten zaken. Zo komt de tegenstander voor keuzes te staan. In dit geval liggen die keuzes bij de backs: dek ik door of dek ik niet door. Doen ze dat wel, ligt er ruimte in de hoeken die wij kunnen gebruiken. Dekken ze niet door, dan heeft mijn buitenspeler ruimte om aan de bal te komen. Kiest de tegenstander bij het verdedigen en drukzetten voor een 1:4:4:2, laat ik mijn backs juist weer wél uitzakken. Uiteindelijk zal er altijd iemand naar de man in balbezit gaan. Dit opent ruimte om in te lopen. Mijn middenvelders zullen dan actief op zoek moeten zijn naar die ruimtes, om van daaruit verder te voetballen. Een van mijn middenvelders kan bijvoorbeeld breed wegtrekken richting de zijlijn om aanspeelbaar te worden. Indien hij gevolgd wordt, kan een ander op die plaats inzakken en zo proberen we tot driehoekjes te komen. (zie afbeelding 2)
Een toenemend aantal tegenstanders zakt in en maakt het spel heel compact. Dan zal de balsnelheid hoger moeten liggen om het kapot te spelen. Dat is dus moeilijker. Je krijgt dan te maken met de kwaliteiten én beperkingen van spelers. Een profspeler heeft op zijn twintigste misschien tweemaal zo veel trainingsuren gemaakt als een amateur, dus je moet dan vooral op de technische elementen trainen. Daarmee boek je op deze leeftijd niet zo snel progressie meer. Al krijg je een bal maar ongelukkig aangespeeld, dan verandert de situatie alweer. De kunst is om de hoofdlijn in een spelsituatie te ontdekken en daarnaar te handelen. Kun je dat goed, geeft je dat vaak ook weer net iets meer tijd om te handelen. Daarin kan onze ploeg nog verbeteren. Daar besteed ik veel aandacht aan.”
