“Videoanalyse wordt steeds populairder, maar de kunst is wel om het simpel te houden. Ik vind dat je het bij de jeugd niet moet gaan gebruiken om statistieken bij te houden. We filmen nu bij Lazio onder 17 alle wedstrijden en trainingen. Daarvoor heb ik vanuit Nederland zelfs een paal van zeven meter hoog laten overkomen. In mijn ogen is videoanalyse een perfect evaluatie- en communicatiemiddel. Na elk duel bekijk ik de wedstrijdvideo en dan plaats ik via SoccerLab een compilatie online voor alle spelers. Rekening houdende met de doelstellingen van de week ervoor en de week erna gaat dat bijvoorbeeld over het verdedigen van de rechtstreekse tegenstander. Voor de verdedigers is dat meestal een ander filmpje dan voor de middenvelders of de aanvallers. Ik geef er geen commentaar bij, want de bedoeling is dat spelers zelf gaan kijken en fragmenten van zichzelf opmerken die goed en niet goed zijn. Ze moeten er drie momenten naar eigen keuze uithalen en daar moeten ze dan commentaar bij geven. In de eerste fase waren dat algemene momenten, maar nu ze vertrouwd zijn met het systeem en de manier van voetballen, gaat het om specifieke momenten. Ik geef nog een voorbeeld. Onze linksback is niet zo goed in het verdedigen op één lijn. Dan kan hij via een videomoment laten zien dat hij zich daarin ontwikkeld heeft en hoe hij het nu wel efficiënt aanpakt. Belangrijk is dat spelers leren om zelf die momenten te herkennen. Als trainer kom ik daar niet tussen. Op De Jeugd Voetbal Trainer die manier leren ze het voetbal beter begrijpen en ontleden en kunnen ze bijgevolg op een meer effectieve manier aan hun tekortkomingen werken. Spelers leren zo ook het onderscheid te maken tussen wat belangrijk is en wat niet.
Na hun inbreng maak ik dan de evaluatie met de spelers erbij. Dit is een individuele sessie. Op die manier krijgen ze nog eens extra advies over hoe iets nog beter kan. Wat ik vaak fout zie gaan bij het toepassen van videoanalyse, is dat de trainer zelf gaat praten en daar blijft het dan bij. Dan weet je nooit hoe je spelers zelf denken en of ze wel op dezelfde lijn zitten. En spelers zeggen zelden uit zichzelf dat ze het niet eens zijn met jou als trainer. Dat kan wel als je ze individueel laat meedenken, waardoor je tot een beter resultaat komt. Als je dat systeem goed toepast, verhoog je echt de betrokkenheid van spelers. In het begin verplichtte ik iedereen om met drie spelmomenten te komen aanzetten, terwijl ze nu uit zichzelf soms met vijf interessante spelfases komen opdraven. Als je zo’n situatie kunt creëren, gaat het rendement omhoog. Er is daarnaast nog een andere truc die ik geregeld toepas om spelers hun interactie te vergroten. Na een wedstrijd geef ik spelers cijfers op verschillende onderdelen. Af en toe geef ik dan eens iemand een veel lager cijfer dan hij in werkelijkheid verdient. Dan staat die speler op en komt hij zelf met een uitleg waarom hij meer verdient. Dat geeft spelers ook het nodige vertrouwen dat ze zichzelf verder kunnen ontwikkelen. Een speler moet hier niet alleen met woorden komen, maar dit ook met bewuste wedstrijdfragmenten kunnen aantonen.”
