“In de bovenstaande alinea kan ik me erg vinden. Energie steken in de zaken waar je invloed op kunt uitoefenen is een van de zaken die je op de trainerscursus leert. Maar dit is sowieso een karaktereigenschap van mij, denk ik. Ik ben hier tijdens mijn carrière dus ook weinig in veranderd. Het trainerschap is in essentie heel eenvoudig: je moet je zaakjes goed voor elkaar hebben. Dat begint met duidelijk en eerlijk zijn tegen je spelersgroep. Denk daarbij aan de omgangsnormen met elkaar, maar ook aan bijvoorbeeld de manier waarop we met Blauw Wit ’34 willen voetballen. De invloed van een trainer hangt van veel factoren af. Neem de sportieve resultaten. Bij een goed draaiend elftal hoeft de trainer slechts op tactische details te letten. Dan is zijn rol dus relatief klein. Maar los gezien van het sportieve plaatje moet iedere trainer zorgen dat zijn elftal een team is. Dat vraagt om een goede communicatie. Geen valse verwachtingen scheppen. Maar ook zeker om plezier maken met elkaar. Soms gaat dat proces vanzelf. Ik heb bijvoorbeeld bij dorpsclubs gewerkt. Die spelers kennen elkaar al vanaf hun jongste jeugd. De sociale controle is groot. Kwam daar iemand te laat op de training, dan werd daar nooit over gezeurd. Die jongen had waarschijnlijk wel een goed excuus, zo redeneerde men. Bij stadsclubs is dat toch anders. Dan heb je als trainer vaak ook meer regels nodig om een elftal meer op één lijn te krijgen en dus beter te laten presteren.”
Dennis van der Ree: “Wanneer een trainer na wedstrijden structureel over pech spreekt, of beslissingen van de scheidsrechter die negatief uitvallen, dan geef je je spelers ook een excuus om een nederlaag daarop af te schuiven. Ik vind dat een trainer de schuld eerst bij zichzelf en zijn eigen spelers moet zoeken. Peter Bosz doet dat bijvoorbeeld goed.
Ik werk nu bijna twee jaar in het amateurvoetbal en merk grote verschillen met de manier waarop het spel in het profvoetbal wordt benaderd. Dan doel ik met name op de discipline. Dat is volgens mij toch een voorwaarde voor prestaties. Bij amateurvoetballers komt het nog weleens voor dat jongens gemakkelijk afbellen voor trainingen. Of dat ze schouderophalend een nederlaag accepteren: ‘Jammer, volgende week beter.’ Maar ook in die elftallen heb je jongens die wél altijd aanwezig bij de trainingen zijn, serieus nadenken over wedstrijden en tactiek, en stevig balen na een verloren wedstrijd. Die twee groepen kun je dichter bij elkaar brengen door een goede discipline te hanteren. Wanneer je gemakzucht van sommige jongens accepteert, dan ontstaat er tweespalt binnen een groep. En groepsvorming buiten het veld zie je altijd op het veld terug. Vooral als de resultaten tegenvallen. Dan worden randzaken opeens heel belangrijk.”
