‘Mijn assistent Robert Wijnands is verantwoordelijk voor het analyseren van de tegenstander. Allereerst bestuderen we natuurlijk beelden van die ploeg. Vervolgens brengen we de kansen en bedreigingen in kaart en zoeken daar de fragmenten bij die erop van toepassing zijn. Dat presenteert Robert met beelden in acht tot tien minuten aan de spelers. Na de beelden probeer ik met de spelers te komen tot een aantal kansen en bedreigingen. Waar moeten we rekening mee houden, waar kunnen we het verschil maken?
Tegen Engeland hadden we bijvoorbeeld gezien dat zij met de backs hoog op spelen. Ik heb net al gezegd dat ik niet graag zie dat onze buitenspelers helemaal meelopen. Daar ligt dus ook een kans voor ons. Wanneer wij erin slagen de hoge backs op te vangen in de zone, kunnen wij in de tegenaanval gebruikmaken van de ruimte die achter hen ligt. Ook hebben wij toen geconstateerd dat zij met de laatste linie vrij hoog stonden en niet altijd druk op de bal uitoefenden. Wij hebben toen geconcludeerd dat het goed kon zijn om de bal ook eens over hun defensie heen te spelen. Om twee redenen, ten eerste liggen daar kansen op een directe doorbraak. Maar ook zul je zien dat wanneer dit een keer gebeurt, zij daarna minder hoog zullen spelen waardoor wij in de opbouw meer ruimte gaan krijgen. Hetzelfde geldt wanneer je ziet dat een centrale verdediger doordekt: gebruik de ruimte erachter. Die beelden laten we het liefst twee dagen voor de wedstrijd aan de spelers zien.
Op die manier hebben we nog een dag om er in de training aandacht aan te kunnen besteden. Dan simuleert Wijnands met zijn spelers de tegenstander, ik doe dan het tactische gedeelte van de beoogde basisploeg. Ik varieer hierin regelmatig. Soms neem ik het ook even over en presenteer ik zelf de analyse van de tegenstander. Dat doe ik om afwisseling te brengen. Wanneer je altijd hetzelfde doet, ontstaat er in een groep een bepaalde sleur. Die wil ik dan doorbreken. Ook daarin probeer ik prikkelend te zijn. Soms doe ik dat in groepjes of linies, een andere keer laat ik een aantal spelers beelden zien en alvast wat voorwerk doen in kansen en bedreigingen. Je kunt best tweemaal achtereen hetzelfde doen, maar de verzadiging ligt op de loer als je daarna niet een keer voor een andere werkvorm kiest. Op het moment dat je merkt dat de groep wegzakt, ben je al te laat; je moet het vóór zijn.’
