“Vanaf het moment dat de samenwerking met Ajax werd beëindigd, is er bij Almere City een mooie uitdaging komen te liggen. De club is op eigen benen gaan staan, wil werken aan een eigen identiteit en is inmiddels de eerste stapjes al aan het maken. Dat is terug te zien aan de manier waarop de organisatie professionaliseert, maar zeker ook aan de resultaten van het eerste elftal, dat in de bovenste regionen van de Jupiler League meespeelt. Een belangrijke opdracht die we in de jeugdopleiding mee hebben gekregen is om het aantal spelers dat doorstroomt naar het eerste elftal te optimaliseren. Daarbij is het de bedoeling dat de stap voor jeugdspelers om dat eerste te bereiken, dus kleiner wordt. Om daarvoor te zorgen zijn we een aanbevelingsplan aan het schrijven waarin we punten aanstippen die daartoe kunnen bijdragen. Het in mijn ogen belangrijkste gegeven is dat hetgeen je doet, je ook goed moet doen. Dus met de financiële middelen, zo optimaal mogelijk presteren.”
Automatismen
Rene Koster: “Op het einde van die jeugdopleiding komen jongens in de Onder 23, het beloftenelftal. Dit is misschien wel het lastigste elftal om trainer-coach van te zijn, om verschillende redenen. In de eerste plaats omdat het team wekelijks samengesteld wordt vanuit diverse andere teams. Welke spelers hebben op vrijdagavond bij het eerste elftal op de bank gezeten en hebben speeltijd nodig? En hoeveel speeltijd? Tegelijkertijd spelen ook talenten uit de Onder 19 weleens mee, om meer weerstand op te doen. We richten ons in de jeugdopleiding op het individu, dus wanneer we denken dat een jeugdspeler meer weerstand aankan, schuiven we door. Maar soms weet ik dus pas op zaterdagochtend wie er die dag gaan spelen en dat maakt het moeilijk om automatismen in te bouwen. Tegelijkertijd betekent deze manier van werken wél dat er in mentaal opzicht een beroep gedaan wordt op spelers. Want hoe gaan ze om met teleurstellingen, bijvoorbeeld omdat ze bij het eerste op de bank hebben gezeten? En in dezelfde groep zitten dus de talenten, met hun eigen verwachtingen en motivaties. Hoever gaan zij om hun ambities waar te maken? Met allemaal zaken waar door Kiki Musampa in de Onder 19 al aan gewerkt wordt, gaan we hier verder. Ik wil dat spelers uitstralen dat ze dat eerste elftal willen halen. Want alleen dán kun je die stap ook daadwerkelijk maken. Dus ook in Onder 23 is het hebben van een juiste mindset heel belangrijk.”
Boodschappen
Rene Koster: “Wat ik zelf merk dat bij de Onder 23 heel belangrijk is, is dat je als trainercoach eerlijk en duidelijk bent. Eigenlijk zijn dat zaken die bij elke leeftijdsgroep horen, maar op het einde van de opleiding is dat écht nodig. Al in de eerste plaats om verwachtingen van elkaar helder te hebben en daarnaast om duidelijk te maken wáár de speler momenteel staat. Jongens in deze leeftijdsgroep zijn zelf ook erg bezig met dat eerste elftal. Zit ik er bijna bij? Of kom ik niet in aanmerking? Daar zit een stuk onzekerheid of juist een stuk misplaatste zelfverzekerdheid. In individuele gesprekken, al dan niet gestructureerd, geef ik regelmatig aan waar spelers staan en wat ze kunnen verwachten in de komende periode. Ik wil koste wat kost voorkomen dat er verwarring of discussie ontstaat. Waar sta je nu, waar moet je naar toe en hoe moet je daarnaartoe? Die duidelijkheid komt er in positieve zin, maar ook in negatieve zin. Want negatieve boodschappen zijn gewoon goed om te geven. Vervolgens is het aan de speler zelf om die intrinsieke motivatie te ontwikkelen en mentaal weerbaar te worden.”
Rene Koster: “Bij ons is de wedstrijd een middel om jongens beter te maken. Natuurlijk willen we graag met de jeugdelftallen op het hoogste niveau spelen, maar daarin schuilt een spanningsveld met de ontwikkeling van het individu. Want het komt voor dat we de beste spelers uit Onder 19 al mee laten doen met het beloftenelftal. Dat doorschuiven verloopt overigens goed, omdat we met elkaar richtlijnen hebben afgesproken over de manier van spelen. We spelen in een 1:4:3:3, waarbij het de ene keer betekent dat we met de punt naar voren spelen op het middenveld en de andere keer met de punt naar achteren. Het is ook belangrijk dat spelers, binnen dat 1:4:3:3, meerdere varianten kunnen spelen. Waar de manier van spelen richtlijnen geeft en houvast biedt, hebben we per positie gedetailleerder een profiel uitgewerkt. Vanaf de bovenbouw tot en met het eerste elftal zoeken we per positie steeds ongeveer hetzelfde type speler. Bij elke positie hebben we taken en functies beschreven, spelers weten daardoor ook waar ze op beoordeeld en geëvalueerd worden. Hierin komt de videoanalyse goed van pas, want beelden zeggen soms veel meer dan woorden. Omdat we met name in de bovenbouw het werken aan het zelfbeeld erg belangrijk vinden, zijn die videoanalyses een uitstekend middel dat daaraan bijdraagt. Als we een speler scouten of er komt iemand op proef, leggen we hem langs de lat van het positieprofiel. Natuurlijk kun je niet elke speler precies vormen naar zo’n profiel en dat hoeft ook niet. Want de ene keer heb je een wat meer creatieve speler op de vleugel, een andere keer een speler met meer snelheid. Maar die positieprofielen bieden ons ook wel houvast in het kijken naar spelers en wanneer je het individu centraal stelt en spelers vervroegd doorschuift, kun je toch min of meer hetzelfde blijven spelen omdat je dezelfde zaken van bijvoorbeeld een vleugelspeler verwacht.”
