Vrijwel iedere trainer zou dit seizoen graag in de schoenen hebben gestaan van Ruud Brood, trainer-coach van Jupiler League-kampioen NEC. Begin april kon in het Goffertpark immers de vlag al gehesen worden. Wat iedereen echter ook weet, is dat een kampioenschap niet vanzelf tot stand komt. En al helemaal niet als er gebouwd moet worden op de puinhopen van een degradatie. Hoe is Brood deze klus aangegaan, wat heeft hij gedaan om van een zeer gemêleerd gezelschap spelers een succesvolle eenheid te smeden? De Voetbaltrainer zocht hem op en noteerde zijn relaas.
In trainersland gaat het vaak over het begrip ‘stress’. Gaat het niet goed met een ploeg, vereist het voor de trainer sterke benen om overeind te blijven in de whirlpool van meningen die hem en zijn team op zo’n moment overspoelt. Hoe heerlijk moet het echter voelen als je weet: oké, er is nog wat werk te doen, maar de buit is binnen. Dit gaat nooit meer fout. De klus is geklaard. Dat is de situatie waarin Ruud Brood zich eind maart, als we hem spreken in de brasserie van het NECstadion, bevindt. Open en ontspannen treedt de trainer van de kampioen in spe ons tegemoet. Want al zal hij het niet uitspreken, hij weet het: NEC wordt kampioen en promoveert naar de Eredivisie. En dus kan hij ook vrijuit praten over het proces en zijn werkwijze die eraan ten grondslag liggen. Hoe schijnbaar verschroeide aarde toch nog een vruchtbare voedingsbodem werd voor een klaterend succes.
