“Ook qua tactiek moet het voetbal in Italië veel simpeler. Je kan op training wel 3:2 spelen in een vierkant, maar er moet een idee achter zitten. Dat is te weinig het geval, een mentaliteitsprobleem bij de coaches, andermaal. Aan de andere kant dienen trainingsvormen wel aangepast te worden aan de spelstijl van de komende tegenstander. In Nederland en België is het veel makkelijker omdat zo goed als alle teams in de jeugd 1:4:3:3 spelen. In Italië ligt dat anders. Ik heb hier al een heleboel opstellingen gezien, van een 1:3:5:2 tot een 1:4:4:2 in een ruit of met een viermansmiddenveld op één lijn. Er moet dus ook getraind worden op het bespelen van een team in zo’n formatie. Je kan wel stellen dat je in de jeugdopleiding spelers hun eigen spel moeten laten spelen, maar dat vind ik toch dubbel. Het is zelfs verrijkend om tegen andere formaties te voetballen, want daardoor leren spelers zelf oplossingen bedenken. Als je elke week tegen een team in 1:4:3:3 speelt, dan sleept er een soort automatisme in de manier van voetballen. Maar als je dan internationaal aan de bak moet en plots tegen een 1:4:4:2 moet gaan voetballen, dan moet je toch anders gaan denken. Als de tegenstander bijvoorbeeld met drie spitsen voetbalt, kan je makkelijk via het centrum opbouwen omdat je quasi altijd in een 2:1 overtal komt te staan. Maar als de tegenstander met twee spitsen en een 10 speelt, dan vind je centraal nooit ruimte. Als je jaar-in-jaar-uit elke week tegen een team in 1:4:3:3 voetbalt, herken je die situatie niet meteen en vind je ook niet meteen een oplossing voor die nieuwe situatie. In dat opzicht vind ik het Italiaanse jeugdvoetbal wel uitdagend als opleidingscompetitie, omdat spelers diverse spelformaties moeten erkennen. Als trainer van de Onder 17 ben ik heel erg bezig met spelers die verschillende spelsituaties te leren herkennen. Zij moeten dan zelf weten wat te doen. Daar heb je natuurlijk wel spelers voor nodig met voetballend vermogen en inzicht. Ik heb een centrale verdediger in mijn categorie die werd gezien als een van de beteren in de competitie, maar het enige waar hij goed in is, is duels winnen en bikkelen om de bal. Wel, bij mij speelt hij nauwelijks omdat hij niet kan opbouwen. Die kan wel een goed jaar draaien bij de Onder 17 en misschien ook wel bij de Onder 19, www.devoetbal trainer.nl maar daarna is het gedaan met hem. Want kwaliteiten om in het A-team te spelen, dat onder hoofdtrainer Stefano Pioli trouwens ook 1:4:3:3 speelt, heeft hij niet. En uiteindelijk leid je toch spelers op die het in zich hebben om het op het hoogste niveau waar te maken.
In het kader van de ontwikkeling van jeugdspelers hebben we daartoe de Onder 17 en Onder 16 samengevoegd. Bij mijn groep zitten dus de betere spelers van 15 jaar oud. Zij leren heel snel veel bij, waardoor ze hun potentieel sneller en op een hoger niveau kunnen ontwikkelen. Ik heb drie spelers van de Onder 16 die al met de Onder 19 hebben gespeeld. Er is dus zeker progressie in de opleiding van spelers. Daarnaast speelt ook de instelling van voetballers een rol. Wij willen een houding waarbij de wil om te winnen groter is dan de schrik om te verliezen. In Italië is dat toch ietwat baanbrekend. Wat scouting betreft komen alle spelers uit Rome zelf. We hebben nu wel een Slowaak gehaald van 16, maar die is zo goed dat die meteen bij de Onder 19 zal terechtkomen. Voor het scoutingsapparaat bij Lazio is het echt het jaar nul. We moeten het nog volledig gaan uitbouwen, maar de opzet staat er wel al. Sommige spelers zijn laat rijp en krijgen in Italië veel minder kansen. De redenering is dan al vlug dat ze niet voldoen aan de vereiste normen van hun leeftijdscategorie. Zo hebben we een linksback die bij de Onder 15 moeite heeft met grotere tegenstanders, omdat hij nog heel klein is. Maar hij kan heel goed voetballen. Die jongens geven we nu tijd om lichamelijk te groeien. Zo’n jongen komt er wel, zij het wat later. Als je hem de kans geeft, heb je daar als club en jeugdopleiding ook meer aan dan dat je hem gewoon laat gaan. De klemtoon ligt op voetballend vermogen, en niet op gestalte.
Scouting gebeurt nu ook positiegericht, terwijl voorheen gewoon goede spelers werden gehaald. Wat er dan mee gebeurde, werd later wel bekeken. In de oren van een Nederlandse jeugdtrainer kan dat vreemd klinken, maar in Italië is dit maar al te vaak realiteit. We willen echt duidelijke keuzes gaan maken. In Italië gaat er heel wat talent verloren omdat trainers geen keuzes maken en zo een kern opbouwen van dertig spelers, terwijl er eigenlijk maar twintig echt speelgelegenheid krijgen. De rest kan nooit wedstrijdritme opbouwen. We speelden eens tegen Internazionale en die hadden vier keepers mee, dan weet je het wel. En het is ook niet zo dat er een mooie roulatie is. Sommigen zullen af en toe spelen, maar anderen helemaal nooit. Dat is zonde van het talent. Daarom bakenen we onze kernen af tot een dubbele bezetting van elke positie. Als je rechtsbuiten bent, en je zit op de bank, dan weet je dat de concurrent op jouw positie beter is. Op die manier kan de speler zijn focus houden, hij weet met andere woorden wat hij moet doen om toch in de ploeg te kunnen komen. Als een speler daarentegen pas derde keuze is, dan verliest die zijn focus. Ons selectiebeleid is dus danig aangepast.”
