“In de A1 is de keeper een belangrijke pion in het opbouwen. Als je met een viermansverdediging speelt tegen drie aanvallers, kun je dat overtal met de keeper erbij vergroten. Ik heb dan ook een belangrijke rol voor de keeper weggelegd tijdens het opbouwen. Een voetballende keeper, die ballen strak inspeelt met de juiste balsnelheid is een meerwaarde. Het gaat er dan wel om dat je de keeper bewust maakt van de keuzes die hij maakt met het inspelen. Het inspelen van een 3, 4 of een back is gebruikelijk voor een keeper. Maar als het kan, wil ik dat hij de 6, 8 of 10 inspeelt, afhankelijk van hun positie en de ruimte die de middenvelder heeft. Hij slaat dan gelijk een linie over en we zijn dichter bij, of zelfs al op de helft van de tegenstander aan het voetballen. Een A-keeper heeft de traptechniek om een middenvelder te bereiken. De trainer is er voor om met hem te praten over deze situaties in het veld en vertrouwen te geven dat hij die wat langere ballen kan geven op een middenvelder, ook al is het veiliger en makkelijker om te kiezen voor een optie dichterbij. Mijn keeper kan trappen met links en rechts. In de eerste plaats is dat een kwestie van veel oefenen. De bal door de lucht is dan ook geen probleem. Het gaat er bij hem nu om dat hij leert om strak over de grond in te spelen. Zijn positie in de zestienmeter is belangrijk, want als hij een 6, 8 of 10 wil inspelen, zal hij dat normaal gesproken dieper in zijn zestienmetergebied doen. Als de tegenstander echt druk gaat zetten en vlakbij de keeper komt, dan moet hij de lange bal hanteren om onder de druk uit te komen. Daarbij hebben we de afspraak gemaakt dat hij kiest voor een lange bal richting de linkerkant. Dit in verband met het voorkeursbeen van de spits. Als de keeper niet in balbezit is, merken we hem ook aan als extra speler. Middenvelders en verdedigers moeten op hem terug kunnen spelen, als ze onder druk staan. Daarom moet de keeper altijd actief meedoen in het spel. Van mij hoeft een keeper niet altijd te kiezen voor een voetballende oplossing. We zijn niet aan het opleiden om ten koste van alles in balbezit te blijven.”
Trainingen
Sebastiaan van Bon: “Twee keer per week heb ik de keepers bij de training. Het grote voordeel daarvan is dat je veel meer wedstrijdecht kunt trainen. En in afwerkvormen zijn twee keepers goed om de arbeid-rustverhouding in de gaten te houden. Ik werk volgens de periodisering van Verheijen en daarin werken we van groot naar klein. Dit geldt zowel voor positiespellen als voor partijspellen. Ook voor keepers wordt het werken intensiever naarmate de trainingen vorderen. De keeper laat ik, juist vanwege het feit dat ik wil dat hij in wedstrijden opbouwt, meespelen in positiespelletjes. En dan niet aan de zijkant als kaatser, maar gewoon als volwaardig speler. Ik ben in dit soort vormen voor een keeper net zo veeleisend als dat ik voor een veldspeler ben. Onder druk moet hij ook beslissingen kunnen nemen en de juiste man inspelen. Dat is in wedstrijden zo, dus bootsen we dat in trainingen na.
Inslijpen
Sebastiaan van Bon: “Het betrekken van de keeper bij de opbouw is iets waar we heel intensief mee bezig zijn. Hierdoor is het meedoen van de keeper, maar ook het uitzakken van verdedigers en het aanspeelbaar zijn, een automatisme geworden. In voetballand zie je nogal eens dat, wanneer bijvoorbeeld een keeper of een verdediger slecht in de wedstrijd zit, spelers zich als het ware verstoppen en geen bal meer willen hebben. Ik merk dat dat bij onze ploeg erg meevalt. Door het vele oefenen is er blijkbaar zoveel vertrouwen gekomen bij zowel keeper als verdedigers, dat ze aanspeelbaar blijven. Ook als ze zelf niet lekker in de wedstrijd zitten.”
