Wij spelen met twee buitenspelers, een aanvallende middenvelder en een diepe spits. Onze 10 is rechtsbenig, waardoor hij iets meer uitwijkt naar de linkerkant van het veld. Als onze 9 wordt ingespeeld kan hij er schuin onder komen en gelijk met rechts de 7 aan de andere kant inspelen of zelf op doel schieten. Het uitwijken naar links van onze 10 heeft gevolgen voor hun 6, want die moet kiezen. Loopt hij mee met onze 10? Dan komt de ballijn naar de 9 open te liggen (zie tekening 1). Blijft de 6 staan? Dan krijgen wij een overtalsituatie aan de linkerkant.”
Wiljan Willems: “Voor het aanvallen op de helft van de tegenstander hebben wij enkele varianten. Een voorbeeld over rechts (zie tekening 2): bij deze variant komt de 7 schuin naar binnen op het moment dat de 2 de bal heeft. De back van de tegenpartij loopt mee met onze 7 omdat hij denkt dat die de bal gaat krijgen. De 2 geeft de bal echter toch diep in de ruimte die 7 heeft achtergelaten. Onze 9 duikt daar in om de bal te ontvangen. Onze 10 komt in de spitspositie en de 11 sluit bij in het strafschopgebied. De 7 die zojuist naar binnen is gegaan zorgt voor de afvallende bal en maakt dus deel uit van de restverdediging.”
Wiljan Willems: “Bij de tweede variant spelen opnieuw de backs een belangrijke rol. Als de 2 de ruimte heeft kan hij ook indribbelen. (zie tekening 3) Dit betekent dat de 6 naar binnen moet komen en de 7 diep blijft staan. Doordat de 7 dit doet, kan de 2 namelijk nog iets verder doordribbelen en de 9 aanspelen in de voeten. De 9 beweegt hier dus iets meer naar de bal toe, in vergelijking met de eerste variant, waarbij hij zich puur in de breedte beweegt. Aan het aanbieden in de breedte hebben we veel aandacht besteed, want als je een spits hebt die telkens in de bal komt, wordt het veld klein en kom je verder van het doel van de tegenstander te spelen. De 9 laat de bal in deze variant vervolgens vallen op de 10 en we kunnen verder spelen via de 11. Dit lang maken van het veld wat de 7 nu doet, geldt bij ons in principe altijd voor twee van de drie aanvallers. Door diep te gaan staan zie je in de praktijk dat de centrale verdediger van de tegenpartij minder snel instapt, omdat hij dan geen rugdekking meer kan geven aan zijn vleugelverdedigers.”
Wiljan Willems: “Bij het spelen van die varianten is tempo en het verplaatsen van het spel erg belangrijk. Het komt slechts een paar momenten per helft voor dat we die varianten kunnen spelen en dat betekent dat spelers die moeten herkennen. Om die herkenning te bevorderen, spelen we geregeld een pass- en trapvorm (zie tekening 4), waarbij spelers telkens weer inspelen, doorlopen, kaatsen, in de diepte aanspelen en uiteindelijk afwerken. We spelen dit in drie groepen en voeren deze vorm zowel linksom als rechtsom uit. Accenten die ik in de coaching leg zijn: hard en zuiver inspelen en het letten op elkaars loopactie voor het doel.”
