Nederland onder 17 leek het niet bepaald te treffen met de loting voor het EK, waarin Duitsland, Spanje en Servië als tegenstanders in de groep uit de bus kwamen. Ondanks de sterke tegenstand werden deze drie wedstrijden gewonnen, zonder tegentreffers nog wel (resp. 3-0, 2-0 en 2-0). Oranje won daarna de kwartfinale tegen Ierland door na een 1-1 eindstand de strafschoppen beter te nemen (5-4) dan de opponent. Het had daarbij het geluk dat de Ierse keeper uit het veld werd gestuurd nadat hij bij een gestopte poging van een Oranje-speler te vroeg had bewogen en zijn tweede gele kaart opliep.
Ook de halve finale liep uit op penalty’s. Oranje remiseerde met Engeland (0-0) en besliste daarna ook deze reeks in zijn voordeel: 6-5. In de finale was vervolgens Italië de tegenstander. Na de 2-2 eindstand in de wedstrijd kwamen er andermaal strafschoppen aan te pas om de winnaar aan te wijzen. Daarin liet Oranje onder 17 er geen twijfel over bestaan wie dit het beste beheerste: 4-1. De titel ging daarom mee naar Nederland. Een prachtig succes voor hoofdcoach Kees van Wonderen en zijn staf.
Het team
Wat is het uitgangspunt geweest bij uw selectiebeleid? Nú presteren met de spelers die nu het meest ver in hun ontwikkeling zijn, of spelers selecteren die de meeste potentie voor de toekomst hebben?
Kees van Wonderen: ‘Ik vind dat de spelers die de kwalificatie hebben afgedwongen, in beginsel ook het meeste recht hebben om op het EK uit te komen. Bijkomend voordeel is dat deze spelers ook weten wat er gevraagd wordt in ons team. Voor dit toernooi hebben we gekeken welke spelers zich op dit moment het best profileerden en het best bij elkaar pasten. Het was voor ons belangrijk dat er een aantal spelers bij waren die ver zijn in het aansturen van het team. Maar er zijn ook nog andere spelers, die nu niet geselecteerd zijn, die heel goede vooruitzichten hebben.
Tijdens de aan dit toernooi voorafgaande eliteronde waarin we ons wisten te plaatsen voor het EK heeft Joost Leenders (Talentenacademie) in het groepsproces een belangrijke rol vervuld. Hij heeft met de spelers een soort Ranking The Stars gespeeld, met vier vragen die iedereen moest beantwoorden en die betrekking hadden op leiderschap: wie vonden zij nu de leiders in deze groep? En waarom? Daar kwamen vier spelers uit, van wie de meeste spelers zeiden: daar trekken we ons aan op. Die vier spelers hebben we belangrijk gemaakt. Met hen hebben we regelmatig gezeten, en hebben we geëvalueerd. Zij waren de spelers die voorop moesten gaan en in alles het goede voorbeeld moesten zijn. De eerste wedstrijd tegen Duitsland hebben zij ook de bespreking gedaan. Daaraan vooraf ging het zelfstandig bekijken van beelden die wij voor ze gemaakt hebben. Zij maakten een overzicht van kansen en bedreigingen en hebben gepresenteerd hoe onze speelwijze moest zijn. Twee spelers behandelden het aanvallen van Duitsland, twee het verdedigen en wat dit alles voor ons betekende. Het spreekt voor zich dat de ene speler dit vrij eenvoudig kan, een ander heeft wat meer moeite met voor een groep staan en spreken. Als trainer ben ik dan begeleidend aanwezig, om waar nodig bij te sturen en te kijken of ze compleet zijn in hun informatie. Dus er gaat wel een filter van de coach overheen.’
Peter van Dort: ‘Als het gaat om het voorbereiden van het team op het toernooi, hebben we twee dingen heel belangrijk gemaakt. Dat was in de eerste plaats het strijden en vechten voor een goed resultaat. Als we kijken naar de statistieken, waarover ik later meer zal vertellen, blijkt dat we daarin goed geslaagd zijn. Daarnaast moesten we elke keer klaar zijn om onze beste prestatie te leveren. In dat kader was een belangrijk discussiepunt, in hoeverre we nu fysiek tegen de sterkste landen opkonden. Dat kun je bijvoorbeeld afmeten aan de afstanden die je hebt afgelegd, en dan met name de afstanden boven resp. 21 km/u (high intensity runs) en boven 24 km/u (sprints). We vergelijken onszelf dan tijdens het toernooi met de tegenstander. Tegen Duitsland liepen wij, om een voorbeeld te noemen, twintig procent meer high intensity runs en twintig procent meer sprints. Het zegt niets over de kwaliteit van de voetbalacties, maar als het gaat om fysieke arbeid – en dat gold in grote lijnen ook voor de andere wedstrijden – hebben we het goed gedaan. Belangrijk was in elk geval dat we konden vaststellen dat we in staat waren deze fysieke inspanningen te leveren wanneer dat nodig was.’
