“In Italië wordt doorgaans elke training de helft met een fysieke trainer en de helft met de voetbaltrainer gewerkt. Dan wordt er fysiek hard gewerkt gedurende drie kwartier en vervolgens wordt er drie kwartier gevoetbald in een lager tempo. Dat hebben we nu aangepast. We werken alleen met bal, dat is veel intensiever en spelers hebben zelfs een betere fysieke conditie. We gebruiken voor alle jeugdteams de theorie van Raymond Verheijen. Het verschil tussen een voetballer in de Serie A en een jeugdspeler is het handelen in tijd en ruimte. Vanuit die filosofie tonen we dat spelers explosiever moeten worden en die explosiviteit moeten kunnen behouden over een langere inspanning. Dat kan je met voetbalspecifieke vormen trainen. De jeugdteams van Lazio die drie keer per week trainen, hanteren de zeswekenperiodisering: twee weken fysieke prikkel 11:11, twee weken 7:7 en twee weken 4:4 en 3:3. Met de Onder 17 trainen we vier keer per week en periodiseren we over twee weken. Wij spelen altijd op zondag en ik verkies ook wekelijks een training op de dag na de match. De spelers die weinig of niet gespeeld hebben, krijgen op die manier een fysieke prikkel. Op dinsdag hebben we vrij en op woensdag spelen we 7:7 of 4:4, elke week afwisselend. De donderdag brengt dan elke week een prikkel 11:11 en vrijdag is er de wedstrijdvoorbereiding.
De theorie is één ding, het interessante is om spelers ook tactisch beter te maken zonder die partijen al te vaak stil te leggen. Die tactische elementen moet je natuurlijk vooraf inoefenen, zodat de spelers ze vlot kunnen uitvoeren tijdens de fysieke prikkel. Op dat vlak kunnen we zelf nog heel wat stappen zetten, maar de progressie is tot hiertoe wel aanzienlijk. Snelheid, explosiviteit en kracht worden bij ons met bal getraind. Wij noemen dit aspect Soccer Fitness. De looptrainers worden vooral ingezet wanneer spelers zich in de groep moeten integreren of wanneer ze terugkomen uit blessure. Omdat alle trainingen individueel gemonitord worden, kunnen we andere trainers ook laten zien dat er wel degelijk fysieke progressie is. Vaak speel ik over de lengte van een heel veld en de breedte van het zestienmetergebied 6:6 + twee keepers met posities 3 en 4 (centrale verdedigers), 6, 8 en 10 (centrale middenvelders met punt naar voren), en 9 (diepe spits). (tekening 3)
De derde ploeg doet ondertussen loopvormen. We voetballen drie keer zeven minuten, zodat elk team twee keer zeven minuten kan voetballen en één keer zeven minuten de loopvormen doet. De GPS-gegevens leren ons dat de spelers die op het veld staan eenzelfde tempo aanhouden. De spelers die de loopvormen doen, gaan de eerste zeven minuten intensief te werk, maar de tweede zeven minuten presteren ze al dertig procent minder. Dat is puur een mentale kwestie, maar het leidt wel tot minder efficiëntie. Via monitoring kan je tevens de progressie van spelers volgen op middellange termijn. Ik heb gemerkt dat spelers uit mijn Onder 17 meer lopen dan de spelers van de Onder 19, die nog op de klassieke Italiaanse manier trainen.”
