‘
Wat ik na FC Groningen en de nabespreking van maandag graag wilde zien, is dat er strijd geleverd werd. Passie, beleving, winnen, verliezen. Hoe reageer je als je op achterstand komt? Dan zijn kleine partijen ideaal om de spelers te triggeren. Tijdens de tweede training, waarin het voetbalconditionele aspect ook terugkwam, hebben we daarom veel kleine partijen gedaan.
Met twee groepen van vijf deden we 1:1, 2:2 en 3:3 op een kwart veld, met grote doelen, in de kortste tijdspanne. Eerst speelden de nummers één tegen elkaar, daarna de nummers twee, enzovoorts. Tijdens de partijtjes zat ik erbovenop. We hadden er een scheidsrechter bij, die liet best wel wat toe. Laat ze er maar een keer voor vechten. Verder probeerden we gedurende de week ook veel competitie-elementen in de training te krijgen. Dus tijdens een groot positiespel (11:11 op een half veld) mochten ze na tien keer de bal te hebben overgespeeld ook scoren. Tijdens de afsluitende training deden we 4:4 met vier kaatsers voor beide ploegen. Ook daarin zat weer een competitieelement. En de afsluitende training was vooral een feel good-training, zodat de spelers in elk geval met een goed gevoel naar de wedstrijd van Heracles zouden gaan.’
