De wedstrijd tussen Brazilië en Marokko werd in de openingsfase niet beslist door tempo of individuele acties, maar door veldbezetting. Marokko kreeg veel spelers tussen de linies, terwijl Brazilië in de opbouw vooral via de linkerzijde speelde en de rechterflank grotendeels onbenut liet. De sleutel voor Marokko: het bespelen van de ruimte achter de dubbele 6, Casemiro en Guimarães.
Marokko: bezetting in as
Marokko speelde zonder echte buitenspelers. Saibari fungeerde als zwervende 9, terwijl Diaz en El Khannouss vaak naar binnen kwamen vanuit de halfspaces. Daarnaast dook er regelmatig een extra 10 op achter de dubbele 6 van Brazilië, waarmee continu een overtal ontstond in de as.
Dat leverde het volgende beeld op:
- Veel spelers tussen de linies van Brazilië.
- Veel overtallen in de as, op de backs na relatief weinig breedte in het aanvallende spel.
- De backs creëerden hoog op het veld breedte.
- Variatie in de derde 10 achter de dubbele 6 van Brazilië, (afwisseling tussen back schuin naar binnen en doorgeschoven 6).
Hierdoor kwamen Casemiro en Guimarães regelmatig in grote ruimtes te spelen en wist Marokko herhaaldelijk vrije spelers tussen de linies te vinden. De openingsfase werd dan ook volledig bepaald door de veldbezetting van beide teams.
Onderstaand is te zien hoe drie spelers achter de Braziliaanse druk proberen vrij te komen. Opvallend is de rol van Hakimi. Waar hij normaal gesproken voor maximale breedte zorgt, kiest Marokko er nu voor om hem vanuit de halfspace schuin in de diepte te laten bewegen. Daardoor ontstaat een open passlijn richting een van de middenvelders in de as.
Brazilië: de scheve opbouw
Brazilië koos voor een ander bijzonder strijdplan: De ‘scheve opbouw.’ De rechterkant werd nauwelijks gebruikt, zowel in keuzes als bezetting.
- Ibañez die normaliter als centrumverdediger speelt, startte als rechtsback.
- Paquetá liet zich vervolgens vaak uitzakken in het middenveld waar hij aanvankelijk startte als rechtervleugelaanvaller.
- Raphina begon links aan de binnenkant.
Met Raphina aan de binnenkant was het strijdplan om Vinícius Júnior vaak in een 1 tegen 1 te krijgen, zonder dat hij daarbij op dubbele dekking stuitte.
In de praktijk leidde dat tot:
- Een vierkant op het Braziliaanse middenveld.
- Opbouw zonder rechterflank.
- Druk vanuit een Marokkaans 1:4:4:2 middenblok op het centrum in de opbouw, waarbij Ounahi en Saibari als 9 en 10 druk geven.
- Marokko die de rechtsback vrij laat en deze bal bewust uitlokt.
- Linksbuiten El Khanouss die direct druk mag geven op de centrale verdediger.
In onderstaand beeld is terug te zien hoe zowel Raphina als Paquetá naar binnen zijn gekomen om een vierkant op het middenveld te creëren, met als gevolg dat rechtsback de enige speler in de rechterzone wordt.
Sleutel: ruimte achter dubbele 6
Door die veldbezetting kwamen Casemiro en Guimarães als dubbele 6 vaak in grote ruimtes te spelen.
Marokko bespeelde dit dan ook goed:
- Saibari schoof als valse 9 steeds door of zakte uit om tussen de linies vrij te komen.
- Díaz en El Khannouss bleven als 7 en 11 actief in de halfspaces.
- Regelmatig ontstonden er 2 tegen 1 situatie rond de Braziliaanse 6’en.
De 0-1 komt mede voort uit zo’n moment: Balverlies op rechts, vervolgens een snelle omschakeling via Mazraoui die Diaz in de halfspace weet te bereiken. En tot slot de keuze van Saibari om diepte te maken, waarmee het lukt om uit de rug van Casemiro vrij te komen.
Positionering cruciaal
Wat opvalt, is hoe vaak Marokko erin slaagt middenvelders vrij te spelen. Het is een duidelijk voorbeeld van hoe goede positionering achter de dubbele 6 bijdraagt aan een dominant en aanvallend spelbeeld van Marokko.
Zonder meer blijkt dat ook op het allerhoogste niveau positionering cruciaal blijft om spelers vrij te kunnen spelen. Het gaat daarbij om een combinatie van vrijlopen, de juiste lichaamshouding ten opzichte van de bal en het verkiezen van diepte boven breedte, die samenkomen in het creëren van vrije speelruimte.
In onze Trainingsplanner vind je een oefenvorm binnen dit thema, Positiespel 8:8+2 met eindzones.
Tegenzet
Niet veel later volgde een ingreep van Ancelotti om terug te schakelen naar een 1:4:3:3. Echter volgt de echte omzetting in de rust met twee wissels aan Braziliaanse kant. Zo kwam er met onder andere Luiz Henrique een echte buitenspeler in het veld, die de velbezetting in balbezit herstelde.
Dat zorgde voor:
- Een echte bezetting aan de rechterkant in de opbouw.
- Danilo die als rechtsback het middenveld in kon schuiven.
- Een +1 in de as bij een verdedigende omschakeling.
- Brazilië ontmantelt het overtal van Marokko in de as en herpakt hiermee de controle op het middenveld.
Onderstaand is goed te zien hoe de onderlinge samenwerking tussen back en buitenspeler ervoor zorgt dat Brazilië om de druk van Marokko heen kan spelen. Bij een bal richting de 3/4 komt Danilo als back direct naar binnen, met als gevolg dat de buitenspeler rechtsboven in beeld laag kan vrijkomen om een optie te worden.
De ingrepen van Ancelotti zorgen ervoor dat Brazilië meer controle krijgt, Marokko moeilijker kan vrijspelen en daardoor direct minder gevaarlijk wordt. Het herwinnen van controle is een logisch gevolg van een keuze die Ancelotti juist in balbezit maakt. De veldbezetting wordt hersteld in een 1:4:3:3, waardoor er ineens twee opties ontstaan om de Marokkaanse druk te omzeilen: ‘door de druk heen’ en ‘om de druk heen’.
Ook hier blijkt het principe ‘vrijspelen’ cruciaal, ditmaal met als doel de rechtsback of rechtsbuiten in balbezit te krijgen.
In de Trainingsplanner vind je een trainingsvorm van Joseph Oosting binnen dit thema.
Door: Renzo Garcia Bastidas